ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

 

 

 

 

 

 

 

 

ใครๆก็น่าจะชอบออกเดินทาง ด้วยเหตุผลที่แตกต่างกันไป
บ้างก็อยากไปเปิดโลกใหม่ บ้างก็อยากไปพักผ่อน
บ้างก็ไปเพื่อสะสมไมล์ของชีวิต

 

 

การได้เปลี่ยนบรรยากาศ หลีกหนีสิ่งเดิมๆ มันช่างเป็นเวลาที่แสนพิเศษที่สุด
และนั่นก็ทำให้เรารู้ว่า จุดหมายของการเดินทางเพื่อไปค้นพบสถานที่ที่สวยงามอาจไม่สำคัญแล้ว
เมื่ออยู่ๆเรารู้สึกตกหลุมรักเพื่อนร่วมทางคนหนึ่งที่ชื่อว่า...'ระหว่างทาง'

 

 

 

เค้าไม่ใช่แม้แต่ผู้นำที่จะพาเราไปถึงจุดหมายปลายทางที่ชัดเจน
แต่แค่ระหว่างที่ร่วมเดินไปกับเค้า เรากลับรู้สึกมีความสุขเป็นที่สุด
และเราก็เริ่มติดกับความสุขในรูปแบบนี้

 

 

 

บางความคิด ก็อยากทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นว่าจุดหมายใดที่เราควรต้องเดินมุ่งหน้าต่อไป
เลยแกล้งทำเป็นหลับหูหลับตา โอ้เอ้ถ่วงเวลาเพื่อจะได้เดินจูงมือ พูดคุย สบตากับระหว่างทางให้นานเท่านาน
รู้หรือเปล่าว่ามันมีเรื่องมากมายที่พรั่งพรู ได้เรียนรู้ ได้ต่อยอดความคิดซึ่งกันและกันอย่างไม่มีวันหยุด

 

 

 

แต่บางครั้ง ก็อดคิดไม่ได้เหมือนกันนะ
ถ้าเรามัวแต่เพลิดเพลินกับสิ่งที่เป็นความสุขโดยที่มองไม่เห็นอนาคตเลย
และมัวแต่ชื่นชมระหว่างทางที่เรายินยอมปล่อยตัวปล่อยใจให้ไหลไป
ผลลัพธ์หรือรูปร่างหน้าตาของปลายทางนั้นมันจะออกมาเป็นอย่างไร?

 

 

 

ก็ไม่อยากนึกถึง ก็ยังอยากจะเป็นคนโง่ที่ยอมมีความสุขกับสิ่งที่อยู่ข้างกายเรา
ขอบคุณเรื่องราวระหว่างทางที่เกิดขึ้นทุกการเดินทางของชีวิต
การมีคุณอยู่ มันทำให้เส้นทางชีวิตของเราได้เรียนรู้และเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปได้อีกมากมาย

 

 

 

 

 

 

 

สถานะตอนนี้...เหมือนไม่มีพื้นที่ใดๆในโลกนี้ที่เหมาะให้เรายืนอยู่เลย
แม้กระทั่งอากาศ...ออกซิเจน...คงไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ...หรืออาจจะไม่อยากหายใจแล้ว

 

 

 

 

 

ถึงแม้จะเป็นแค่ 20%ของการเดินทาง แต่มันถือว่ามันเป็นอาการลากยาวตั้งแต่มีชีวิตเกิดมาแล้ว
ฉะนั้น หัวข้อนี้เลยเป็นเรื่องใหญ่ คิดอะไรได้เยอะเพราะจากการเดินทางครั้งนี้
ทำให้เรารู้จักตัวเองชัดเจนขึ้นทั้งในด้านใหม่ๆ และด้านเชิงลึก
สิ่งที่เราเป็นมาตลอดชีวิตและเพิ่งค้นพบต้นตอนั่นคือ "เราเกลียดความผูกพัน"

ถือเป็นความโชคร้ายที่เกลียดสิ่งที่เกิดมาคู่กับสัตว์สังคมอย่างมนุษย์

 

 

เกิดมาลืมตาดูโลกอย่างน้อยความผูกพันมันก็ค่อยๆก่อตัวตั้งแต่กับพ่อแม่ของเราแล้ว
เพราะความสัมพันธ์กับคนในครอบครัวมันกลายเป็นเรื่องลึกซึ้งจนก่อเกิดเป็นความผูกพัน
จนทำให้ตลอดการเดินทางทริปนี้สร้างความนอยด์ให้กับเราเป็นอย่างมาก
เมื่อพ่อแม่รู้ว่าลูกสาวออกมาเที่ยวไกลๆตัวคนเดียว พวกเค้าจึงโทร.หาเราทุกวันเช้า กลางวัน เย็น
เฮ้อ ยอมรับเลยว่าเป็นลูกที่แย่ เพราะรู้สึกรำคาญมากกกกกกก
แต่พอทุกครั้งที่วางสาย เราก็อดคิดมากทีหลังไม่ได้

"รู้งี้ เราน่าจะโกหกเค้าไปว่าเรามาเที่ยวกับเพื่อน พวกเค้าจะได้เป็นห่วง"
แต่ถ้าเราโกหก ก็กลายเป็นคนไม่ดีอีก มันเป็นปัญหาโลกแตกมาก เหมือนกับทำอะไรก็ผิดไปหมด
นี่แหละ เพราะความผูกพันที่มาจากคนที่เรารักและรักเรา

ถ้ามันเป็นแบบนี้เราไม่ควรจะเริ่มต้นความสัมพันธ์เพื่อผูกพันกับใครเลยดีมั้ย?

 

 

แต่โลกแห่งความเป็นจริงก็เปรียบเสมือนจักรวาลที่มีมนุษย์เป็นดาวเคราะห์ดวงเล็กๆโคจรไปมา
ถึงแม้ว่าตัวเราจะวาดวงกลมล้อมตัวเองว่านี่คือดวงดาวของฉัน
แต่มันก็ยังมีวงกลมที่เป็นดาวเคราะห์ของคนอื่นๆโคจรพาดผ่านอยู่เรื่อยๆ
เพราะฉะนั้นโลกของเรามันก็ไม่ใช่โลกของเรา100%

 

 

ถ้า ณ เวลานั้นดวงดาวของใครผ่านเข้ามายังดินแดนของเราและมีมิติของเวลามากพอ
จนมีโอกาสได้กระโดดข้ามเล่นแลกเปลี่ยนเยี่ยมชมดินแดนของกันและกัน
เมื่อเค้าคนนั้นก้าวเข้ามาสิ่งที่ฝากไว้มันไม่ใช่แค่รอยเท้า แต่คือร่องรอยแห่งความผูกพัน
สำหรับเราความผูกพันสามารถเกิดขึ้นได้ แม้อีกฝ่ายจะไม่รู้สึกเหมือนกับเราเลยก็ตาม

 

 

เมื่อความผูกพันได้งอกเงย เราจำเป็นต้องรับผิดชอบความรู้สึกที่พ่วงตามมา
ความผูกพันทำให้คนเรารู้สึกเป็นห่วงใยกันและกัน และแสดงออกด้วยความรู้สึกดีๆ
ถ้ามันเลือกจะเติบโตเป็นผลลัพธ์ที่ดีก็ดีไป แต่ถ้ามันเลี้ยวผิดทางก้าวเข้าหาความรู้สึกด้านลบล่ะ?

 

 

มันไม่แฟร์เลย ที่เราจะต้องมาใช้ความรู้สึกด้านลบในเมื่อเราไม่ได้ก่อขึ้นด้วยตัวเอง(คนเดียว)
ความสัมพันธ์ที่มากกว่าคน 1คน มันซับซ้อน เราต้องแคร์ความรู้สึกกับมนุษย์ร่วมโลกอีกหลายชีวิต
ยิ่งใครที่ผูกพันกับเรามาก เราก็ต้องยิ่งแคร์มาก เมื่อห่วงใยใครคนนึงมากก็เป็นพะวง กระวนกระวาย
โกรธ เลยเถิดถึงขั้นหึงหวง เพราะความผูกพันของคนสองคนจึงทำให้เกิดความรู้สึกต่างๆนานา
แต่เมื่อถึงเวลาก็จะมีเพียงคนแค่คนเดียวที่จะต้องรับผิดชอบความรู้สึกทั้งหมด มันยุติธรรมพอหรือเปล่า?

 

 

เราเกลียด "ความผูกพัน"
สิ่งที่ไม่สามารถบังคับไม่ให้มันเกิดขึ้น ซ้ำร้ายทำหน้าที่เหมาะสมกับความหมาย
คือทั้ง "ผูก" และ "พัน" มัดพันธนาการไว้อย่างแน่นหนา

 

 

วิธีหลีกเลี่ยงการก่อตัวของความผูกพันสำหรับเรา คือเบรกตัวเองไม่ให้เข้าใกล้การสร้างความสัมพันธ์
ด้วยการประพฤติตัวที่แห้งแล้งต่อคนรอบข้าง โดยเฉพาะคนที่สายใยแห่งความผูกพันมัดอย่างตราตรึง
เรายิ่งเย็นชากับพวกเค้า มันเป็นวิธีคิดที่ผิด แต่ก็ช่วยไม่ได้ที่คนเราจะเกลียดกลัวหรือรักชอบ
ความรู้สึกอะไรที่ไม่เหมือนกัน และจบลงที่ด้วยการเลือกแสดงปฏิกริยานั้นๆแตกต่างกันออกไป

 

 

...

 

 

ตาสว่างกับด้านมืดของตัวเองในวันสุดท้ายขณะที่รถมุ่งหน้านำพาเรากลับกทม.
ทั้งหมดทั้งมวล ก่อนที่จะมาถึงเชียงใหม่เราอดภูมิใจล่วงหน้าไปแล้วไม่ได้
เพราะถ้าจบทริปครั้งนี้เราก็มีเรื่องยืดอกไปเล่าให้ใครต่อใครฟัง
เพื่อเสริมสร้างคาแรกเตอร์ความเป็นหญิงสาวผู้รักความสันโดษได้ชัดเจนมากขึ้น

หวังว่าใครๆก็คงจะชื่นชมในความห้าวหาญที่กล้าเดินทางเผชิญโลกกว้างอย่างโดดเดี่ยว
ไม่แคร์ที่จะต้องนั่งกินข้าวคนเดียว ไม่เหงาที่จะต้องเดินคนเดียวหรือทำอะไรต่อมิอะไรคนเดียว
เพราะแค่อยากจะขอโอกาสสักครั้งเพื่อวาดโลกของตัวเองได้เป็นวงกลมอย่างเต็มวง


แต่มุมกลับกันในความกล้าหาญที่ว่านั้นมันคงเป็นความอ่อนแอที่ตัวเราเองพยายามหลีกหนี "ความผูกพัน"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อเดินทางคนเดียวมันก็มีบ้างที่เกิดความเหงา
แต่สำหรับเรามันก็แค่บางแว้บเท่านั้นจริงๆ เพราะเราจัดอยู่ในหมู่มนุษย์ประเภทคุ้นเคยกับความสันโดษ
เรื่องความเหงา มันก็กลายเป็นเรื่องธรรมดา เกิดขึ้นจนชาชินไปซะแล้ว

วิธีกำจัดความเหงาขณะอยู่เชียงใหม่ตัวคนเดียว คือ
1) หยุดคิดเรื่องที่กรุงเทพฯ ไม่ว่าจะเป็น คน สัตว์ สิ่งของ ใดๆทั้งสิ้น
ถ้าเราเอาเรื่องที่นี่ไปเปรียบเทียบกับเรื่องที่กทม.ก็จะยิ่งนอยด์ เช่น หนุ่มที่นี่ไม่หล่อเหมือนเด็กเราที่กรุงเทพฯเลย
หรือ ข้าวของแพงกว่าที่กรุงเทพอีกง่ะ เปรียบเทียบกับสิ่งที่คุ้นชินแบบนี้ เป็นได้ร้องไห้กลับบ้านวันแรกแล้วล่ะ

 

 

2) มองฝรั่งหัวทอง แล้วคิดซะว่าพวกเค้าจากบ้านเกิดเมืองนอนมาไกลกว่าเราซะอีก
คิดดูว่าเค้าจะเหงากว่าเราเท่าไหร่ นี่ก็เมืองไทย พูดภาษาไทย มีอะไรก็โทรศัพท์หาคนที่กทม.ยังได้
สบายๆ ชิวๆกว่าตั้งเยอะ

 

 

เมื่ออาการเหงาทำงาน เป็นดังนี้
1) ถ้าเดินเล่นๆแล้วอยู่ๆลมพัดวูบมาให้หนาว ความรู้สึกเหงาว้าเหว่จะทำงาน
ปฏิกิริยาโต้ตอบอาการเหงาแบบอัตโนมัตินั่นคือ
การมองหาป้ายทะเบียนรถยนต์กทม.แถวๆนั้น เพื่อให้อุ่นใจไปเองว่ามีคนกทม.เหมือนกัน

 

 

2) ถ้าอยู่ในห้องพักดูทีวีแก้เหงาก็ช่วยไม่ได้ หากได้ยินเสียงห้องข้างๆเดินมาหรือเปิดประตูห้อง
เราจะรีบกระโดดลงจากเตียงแล้วส่องตาแมว เพื่อให้อุ่นใจไปเองว่ายังมีคนอยู่แถวๆนั้น ถ้ามีหางก็คงสั่นริกๆแล้ว(อาการนี้เหมือนน้องหมาจังแฮะ )

เรื่องเหงา อาจสั้นนิดหน่อย บอกแล้วมันจิ๊บๆสำหรับเรามาก
Entry หน้า ดูท่าทางจะเข้มข้นเลยล่ะ เรื่องความนอยด์เนี่ย