ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

ชั้นรู้ว่าการที่ใครยืนอยู่บนโลกใบนี้ด้วยกันมันทำให้ความเหงาหายไป
ทำให้รู้ว่าโลกนี้ช่างสดใสเมื่อมีคนที่เข้าใจและรู้ใจกันอยู่ข้างๆ
และรู้ว่าโลกที่มีใครมาใช้เวลาด้วยกันเกือบตลอดเวลามันทำให้รู้สึกดีจริงๆ

ถึงชั้นรู้ว่ามันดียังไง แต่ชั้นก็มักจะเลือกการอยู่ตัวคนเดียวมากกว่า
เพราะชั้นเห็นข้อดีของความโดดเดี่ยว ฟังดูเหมือนเหงาๆ
แต่ชั้นแคร์ "ความอิสระ" มากกว่า เหงาบ้างก็ไม่เป็นไรแต่ขอตามใจตัวเองดีที่สุด
เพราะชั้นไม่จำเป็นต้องนึกห่วงใคร หรือตัวติดกับใครจนไม่ได้ทำอะไรเลย

ชั้นอยากกินอาหารญี่ปุ่นร้านเนี้ย ชั้นก็ไป
ชั้นอยากมาสซาจ ก็ไม่เห็นต้องชวนใคร
วันนี้ชั้นอยากดูหนัง ชั้นก็ไปดูมันเลย
และอะไรอีกหลายๆอย่างที่ไม่ต้องรอใคร หรือคอยไปขัดใจใคร

รู้สึกดีแหละที่มีใครที่ทำให้รู้ว่าโลกนี้ไม่เงียบเหงาจนเกินไป
แต่ "โลกที่มีชั้นเพียงคนเดียว" ก็มีความสุขเหมือนกัน

ปล.และวันนี้ก็เผลอบอกคนคนนึงไปด้วยว่า "อย่ามายุ่งกับชั้น"
นิสัยไม่ดีเลยเนอะ

โลกสุดพิเศษของแต่ละคนเป็นยังไง

โลกสุดพิเศษของเรามีพื้นที่กว้างใหญ่ ในมุมเล็กๆ

โลกสุดพิเศษของเราถูกจำกัดระยะเวลา เกิดขึ้นแค่พริบตาแล้วหายไป

โลกสุดพิเศษของเรา มันพิเศษจริงๆ ขนาดตัวเราเองนานๆทีถึงจะได้ก้าวเข้าไป

โลกสุดพิเศษของเรา บางทีรูปร่างเหมือน Bean Bag หย่อนตัวลงไปความสุขสบายก็คอยดึงรั้งจนไม่อยากลุกไปไหน

และบางทีมันก็ช่างบอบบางเหมือนลูกโป่งวิทยาศาสตร์ ยิ่งเราอยากจะขยายอาณาเขตให้ลูกใหญ่เท่าไหร่

พื้นผิวของฟองก็ยิ่งตึงและแตกเป็นรอยรั่วให้อากาศจากโลกภายนอกรุกรานมากขึ้นเท่านั้น

สิ่งพิเศษ หายาก มีน้อย แต่ดีมาก ดีเสียจนอาจเอามาปะปนกับความธรรมดาไม่ได้

คิดว่าโลกของเรา

โลกของคนอื่น

โลกใบใหญ่

ใครเคลื่อนไหวหาใคร?

เหมือนบางทีโลกของใครคนนึง

พาดผ่านวงโคจรสู่โลกของเรา

แต่ย่อมเป็นเรื่องธรรมดา...

เดินทางผ่านมาก็ย่อมเดินทางผ่านไป

และเป็นเรื่องธรรมดาที่จะเศร้า

เมื่อเรารั้งสิ่งที่พอใจให้อยู่กับเราต่อไปไม่ได้

แต่ก็ไม่แน่ใจหรือจริงๆแล้ว

เราแค่เดินทางผ่านโลกของคนอื่นๆ

แล้วก็เป็นตัวเราเองที่ผ่านไป

แต่ไม่ว่าจะยังไงก็เศร้าเหมือนกัน

เพราะนั่นหมายถึงการลาจาก

การสูญหายบางสิ่ง

รวมทั้งใจก็หายไป

ในนาทีแสงที่กำลังเดินทางอย่างเคว้งคว้าง

ไม่อยากพาดผ่านดวงดาวของใคร

ไม่อยากอิงแอบในโลกใด

ก็ปล่อยให้มันล่องลอย 

และไร้ร่องรอย