posted on 02 Oct 2009 16:38 by yokuraku in SomeThinks
ชั้นรู้ว่าการที่ใครยืนอยู่บนโลกใบนี้ด้วยกันมันทำให้ความเหงาหายไป
ทำให้รู้ว่าโลกนี้ช่างสดใสเมื่อมีคนที่เข้าใจและรู้ใจกันอยู่ข้างๆ
และรู้ว่าโลกที่มีใครมาใช้เวลาด้วยกันเกือบตลอดเวลามันทำให้รู้สึกดีจริงๆ
ถึงชั้นรู้ว่ามันดียังไง แต่ชั้นก็มักจะเลือกการอยู่ตัวคนเดียวมากกว่า
เพราะชั้นเห็นข้อดีของความโดดเดี่ยว ฟังดูเหมือนเหงาๆ
แต่ชั้นแคร์ "ความอิสระ" มากกว่า เหงาบ้างก็ไม่เป็นไรแต่ขอตามใจตัวเองดีที่สุด
เพราะชั้นไม่จำเป็นต้องนึกห่วงใคร หรือตัวติดกับใครจนไม่ได้ทำอะไรเลย
ชั้นอยากกินอาหารญี่ปุ่นร้านเนี้ย ชั้นก็ไป
ชั้นอยากมาสซาจ ก็ไม่เห็นต้องชวนใคร
วันนี้ชั้นอยากดูหนัง ชั้นก็ไปดูมันเลย
และอะไรอีกหลายๆอย่างที่ไม่ต้องรอใคร หรือคอยไปขัดใจใคร
รู้สึกดีแหละที่มีใครที่ทำให้รู้ว่าโลกนี้ไม่เงียบเหงาจนเกินไป
แต่ "โลกที่มีชั้นเพียงคนเดียว" ก็มีความสุขเหมือนกัน
ปล.และวันนี้ก็เผลอบอกคนคนนึงไปด้วยว่า "อย่ามายุ่งกับชั้น"
นิสัยไม่ดีเลยเนอะ
posted on 25 Sep 2009 14:55 by yokuraku in Unknown
โลกสุดพิเศษของแต่ละคนเป็นยังไง
โลกสุดพิเศษของเรามีพื้นที่กว้างใหญ่ ในมุมเล็กๆ
โลกสุดพิเศษของเราถูกจำกัดระยะเวลา เกิดขึ้นแค่พริบตาแล้วหายไป
โลกสุดพิเศษของเรา มันพิเศษจริงๆ ขนาดตัวเราเองนานๆทีถึงจะได้ก้าวเข้าไป
โลกสุดพิเศษของเรา บางทีรูปร่างเหมือน Bean Bag หย่อนตัวลงไปความสุขสบายก็คอยดึงรั้งจนไม่อยากลุกไปไหน
และบางทีมันก็ช่างบอบบางเหมือนลูกโป่งวิทยาศาสตร์ ยิ่งเราอยากจะขยายอาณาเขตให้ลูกใหญ่เท่าไหร่
พื้นผิวของฟองก็ยิ่งตึงและแตกเป็นรอยรั่วให้อากาศจากโลกภายนอกรุกรานมากขึ้นเท่านั้น
สิ่งพิเศษ หายาก มีน้อย แต่ดีมาก ดีเสียจนอาจเอามาปะปนกับความธรรมดาไม่ได้
posted on 11 Sep 2009 14:31 by yokuraku in Private
คิดว่าโลกของเรา
โลกของคนอื่น
โลกใบใหญ่
ใครเคลื่อนไหวหาใคร?
เหมือนบางทีโลกของใครคนนึง
พาดผ่านวงโคจรสู่โลกของเรา
แต่ย่อมเป็นเรื่องธรรมดา...
เดินทางผ่านมาก็ย่อมเดินทางผ่านไป
และเป็นเรื่องธรรมดาที่จะเศร้า
เมื่อเรารั้งสิ่งที่พอใจให้อยู่กับเราต่อไปไม่ได้
แต่ก็ไม่แน่ใจหรือจริงๆแล้ว
เราแค่เดินทางผ่านโลกของคนอื่นๆ
แล้วก็เป็นตัวเราเองที่ผ่านไป
แต่ไม่ว่าจะยังไงก็เศร้าเหมือนกัน
เพราะนั่นหมายถึงการลาจาก
การสูญหายบางสิ่ง
รวมทั้งใจก็หายไป
ในนาทีแสงที่กำลังเดินทางอย่างเคว้งคว้าง
ไม่อยากพาดผ่านดวงดาวของใคร
ไม่อยากอิงแอบในโลกใด
ก็ปล่อยให้มันล่องลอย
และไร้ร่องรอย