ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

การเดินทางของดีเลห์ ก็คงเหมือนกับการเดินทางของชีวิตทุกๆคน
ระหว่างทางต้องเจออุปสรรคมากมาย
มันเปรียบดั่งบทเรียนที่ไต่ระดับความยากขึ้น ยากขึ้น
มีเหนื่อย มีท้อแท้ แต่ถ้าหยุดเดินเราอาจล้มตายกลางทะเลทรายที่ร้อนระอุ
และถ้าหากถอยหลังกลับก็เท่ากับว่าเวลาที่เริ่มออกเดินมันศูนย์เปล่า

แต่ด้วยพลังแห่งความรัก ความมุ่งมั่นในตัวเองเท่านั้น ที่จะเป็นพลังขับเคลื่อนให้“สู้ยิบตา”

ทุกครั้งที่ดีเลห์เงื้อหอกพุ่งใส่สัตว์ร้าย แววตาของเขาแฝงไปด้วยความหวาดกลัว
และถ้าหากตัดสินใจช้าไปเพียงเสี้ยววินาที นักล่าอาจจะกลายเป็นผู้ถูกล่าเสียเอง

มันก็เหมือนกับสนามรบชีวิต
ทุกครั้งที่ฉันก้าวเดินลงไปก็มักจะพกพาอาการหวาดกลัวตัวเกร็งติดไปด้วยเสมอ
แต่อย่างไรแล้ว ท้ายที่สุดก็ต้องสู้เอาหัวชนฝาทุกครั้งไป

นั่นเป็นเพราะด้วยพลังแห่งความรัก ความมุ่งมั่นในตัวเองเท่านั้น ที่จะเป็นพลังขับเคลื่อนให้“สู้ยิบตา”

บทสรุปของหนังอยู่ในฉากสุดท้าย
ฉันรู้สึกได้ว่าไม่มีความกลัวแฝงไว้ในแววตาของดีเลห์อีกต่อไป
หอกหลาวที่พุ่งออกไปคือจิตวิญญาณแห่งผู้กล้า ที่ไม่ใช่เป็นการต่อสู้เพื่อเอาชนะสัตว์ร้าย
แต่มันเป็นการต่อสู้เพื่อเอาชนะจินตนาการที่เขา(หรือใครๆ)สร้างขึ้นมาเองโดยตลอด

หลังจาก “ความกลัว” ได้พ่ายแพ้ต่อ “จิตใจ”

“He’s not GOD”
เขาได้ตะโกนกู่ร้องบอกทุกคนว่าถึงเวลาแล้ว
ที่เราจะประกาศอิสรภาพเพื่อหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งความหวาดกลัว

“ความกลัว” เป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาเอง
“พระเจ้า” เป็นเพียงแค่จินตนาการ

ขอบคุณ 10000 B.C. ขอพลังความกล้าจงสถิตย์กับนักรบ(เช่นคุณ)ทุกคน