about happiness
posted on 12 May 2008 18:29 by yokuraku in Private, SomeThinks
เริ่มสังเกตว่าตัวเองเป็นคนที่ให้ความสนใจเกี่ยวกับ “ความสุข” เป็นอย่างมาก
ดูได้จากtopic ในไดอารี่ เรื่องที่เขียนซ้ำกันมากที่สุดก็คือการหยิบยกเรื่องความสุขมาพูดอยู่เรื่อยๆ
หรือเป็นเพราะว่าเราเห็นความสุขอยู่รอบๆตัวเราเสมอ
เราจึงต้องทำอะไรสักอย่างที่จะให้โลกเห็นเหมือนที่เราเห็น
และก็ในช่วงเวลาแห่งความสุขของค่ำคืนวันหนึ่ง
เรานั่งคุยกับใครคนหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องความสุขขณะจ้วง “ความสุขไม่มีวันละลาย” เข้าปาก
เราตั้งคำถาม ถามความคิดเห็นเกี่ยวกับความสุขจากคู่สนทนา
“ตอบยากนะ เรามีความสุขกับหลายๆอย่าง แล้วมันก็ตอบเป็นรูปธรรมยาก”
“ใช่ ความสุขของเราก็มีหลายอย่างเหมือนกัน ไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่าเป็นคนที่มีความสุขได้รึเปล่า
บางทีลึกๆก็แอบกังวลกับการมีความสุขของเรานะ ที่เรามัวแต่ชื่นชมความสุขระหว่างทาง
ผิดกับใครหลายๆคนที่เขายอมทิ้งความสุขในตอนนี้เพื่อไปคว้าความสุขที่อยู่บั้นปลาย”
“มันก็แล้วแต่ว่าเราจะเลือกใช้ชีวิตแบบไหน ต่างคนก็ต่างมีทางของตัวเอง”
“อืม ตอนนี้นะ เราเลยพยายามรู้ตัวอยู่เสมอ ว่ามีความสุข และมีความสุขอยู่ในระดับไหน
มีมากหรือมีน้อย ไม่งั้นวันใดที่ความสุขหนีจากเราไปเราจะได้รู้ตัวทัน แล้วก็เข้าใจและยอมรับมัน”
“ทำไมจะต้องเฝ้าสังเกตความสุขขนาดนั้นด้วยล่ะ ในเมื่อวินาทีนี้ตอนนี้เรามีความสุข
ก็ใช้มันเข้าไป มัวไปกังวลกับอนาคตความสุขก็ยิ่งหนีหายเร็วสิ”
“มันเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นกับเราแล้ว จนทุกวันนี้ก็ยังเป็นอยู่นะ
ที่เค้าเรียกว่า nostalgia น่ะ เมื่อวันใดวันนึงในอนาคตเราตกหลุมดำ
เราจะทรมานมากมาก ถ้าอยู่ๆวันคืนเก่าๆที่เรามีความสุขมันแว้บผ่านความคิดเข้ามา
แล้วเราอยากให้มันเป็นเหมือนเดิม แต่มันไม่มีวันเป็นไปได้
มันเป็นช่วงเวลาที่แย่ที่สุดอ่ะ”
“เราเชื่อว่าทุกคนก็ต้องผ่านช่วงเวลาแบบนี้ แล้วก็เป็นกันตลอดล่ะ”
“อื้ม แต่ของเราท่าจะอาการหนัก เลยต้องเฝ้าระวังสักหน่อย
เวลาความสุขไปพักร้อน เราจะได้ไม่ฟูมฟายมาก ฮ่าฮ่า”
เราคุยกันจนไม่เชื่อในสโลแกนที่ว่า “ความสุขไม่มีวันละลาย”
เพราะความสุขที่เค้าว่านั้นมันละลายหายลงท้องไปหมดแล้ว
เราออกมายืนที่หน้าร้านเพื่อกล่าวประโยคอำลา
“ดีใจที่มาเที่ยวด้วยกัน วันนี้พูดมากเชียวเรา ฮ่าฮ่า”
“เอาไว้นัดกินข้าวกันอีก Thank you มากๆ”
ระหว่างที่แต่ละคนหันหลังแยกทาง เราแอบน้ำตาคลอ
เกิดความรู้สึกเหมือนเด็กอนุบาลที่ไม่อยากแยกจากผู้ปกครอง
ที่มาส่งเข้าโรงเรียนในวันเปิดเทอมวันแรก
เราคิดว่ามี 2 ความรู้สึกที่เกิดขึ้นปนกันหลังม่านน้ำตานั้น
หนึ่ง เพราะความสุขในวันนี้มันมากจนเอ่อล้นและตื้นตัน
หรือไม่ก็เป็นเพราะ ความสุขของวันนี้กำลังจะจากเราไป