ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

(สปอยล์นิดหน่อยมั้ง)

กังฟูแพนด้าในวันนี้อาจไม่ใช่การ์ตูนอนิเมชั่นที่ชวนหัวเราะสำหรับเรา
ตั้งแต่ต้นเรื่องขึ้นมา น่าขำตรงไหน เจ้าโป หมีแพนด้าตัวอ้วนพีพยายามปีนป่ายบันไดสูงชันนับพันขั้น
เพื่อจะได้ไปดูเหล่าเซียนกังฟูท้าประลอง หมีแพนด้าตัวนั้นพยุงหุ่นอุ้ยอ้ายของตัวเองอย่างทุลักทุเล
อาจดูน่าขัน จนสร้างเสียงหัวเราะจากคนดูได้สนั่นโรง
แต่ไม่ใช่เรา ยิ่งทุกคนหัวเราะ น้ำใสๆในดวงตาของเรายิ่งไหลล้นทะลัก

นั่นคือความพยายามของเจ้าหมีแพนด้านะ
เรากำลังนั่งขำกับความตั้งใจของใครสักคนหนึ่งงั้นหรือ?
จะว่าไปก็อาจเป็นเพราะเราดันตีตั๋วพาอารมณ์ส่วนตัวมานั่งดูเป็นเพื่อน 
คนกำลังเศร้าจะดูหนังตลกแค่ไหนก็เศร้าได้ (แต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นบ่อน้ำตาแตกได้ขนาดนี้ T__T)

Be Your Own Hero – จงเชื่อว่าเราทำได้
เพราะมนุษย์เชื่อว่ามนุษย์บินได้ โลกนี้เลยมีเครื่องบิน
เพราะแพนด้าโปเชื่อว่าตัวเองหัดกังฟูได้ แพนด้าธรรมดาๆก็กลายเป็นนักรบมังกร

เราควรเชื่อในตัวเองใช่มั้ย ถ้าเราเชื่อว่าเราทำได้ เราก็ต้องทำได้
หนังเรื่องนี้ทำให้เรารู้สึกดีจากหลายๆฉากหลายๆตอนที่ทำหน้าที่หล่อเลี้ยงกำลังใจของเรา

คนอื่นทำได้ เราก็ต้องทำได้
ประโยคเหล่านี้ยังวนเวียนอยู่ในความคิดเราเสมอ
แต่...ถ้าท่านปรมาจารย์เซียนเต่า เดินมาบอกให้เรากลับไปขายก๋วยเตี๋ยวดีกว่าการเป็นนักรบมังกรล่ะ
แพนด้าก็เสีย(กำลัง)ใจเหมือนกันนะ T__T

ขายก๋วยเตี๋ยวก็ทำได้ แต่ก็ยังอยากเป็นนักรบมังกร
ลานฝึกกังฟูอยู่บนเขาตระหง่านเบื้องหน้าจะวางกระชอนลวกก๋วยเตี๋ยวแล้วปีนป่ายขึ้นไปสู้อีกสักครั้งมั้ย ?