ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

11 กรกฏาคม 2551
วันนี้คือเช้าวันศุกร์ วันธรรมดาวันหนึ่ง
ขณะที่กำลังแต่งตัวเตรียมตัวไปทำงาน
แม่เดินเข้ามาในห้องพร้อมยื่นกล่องห่อกระดาษของขวัญผูกโบว์มาให้ 1กล่อง
มีประโยคสั้นๆจากปากแม่ว่าสุขสันต์วันเกิดเพียงประโยคเดียวแล้วเดินออกไป
โดยที่ฉันยังไม่ทันจะออกอาการดีใจและกล่าวขอบคุณ

ฉันเดินตามออกมาจากห้องโดยที่ป๊าและแม่อยู่พร้อมหน้า
“แกะเลยนะ” ว่าแล้วก็บรรจงแกะห่อกระดาษของขวัญลายดอกไม้
ไม่เพียงแต่ลายกระดาษที่สีสดใสกล่องภายในก็สีลูกกวาดไม่แพ้กัน
โหย แค่กล่องก็น่ารักแล้วอ่ะ

แต่นแต๊น
สิ่งที่อยู่ภายในกล่องสีลูกกวาดนั่นคือ
รถของเล่นใส่ถ่านขนาดสองฝ่ามือมีหน้าตาเพี้ยนๆ ส่วนหน้าเป็นหัวน้องหมา
ท่อนกลางเป็นแป้นหมุนโทรศัพท์ ท้ายรถเป็นหูโทรศัพท์

“เปิดสวิตซ์สิ” แล้วแม่ก็ชี้ไปที่ปุ่มใต้รถ
แล้วเจ้ารถของเล่นแสนกลก็เริ่มแสดงประสิทธิภาพในตัว
มันแหกปากร้องเพลงได้น่ารัก น้องหมาขยับปากขึ้นลงได้ ไฟหน้ากลอกไปมา
มีไฟกระพริบท้ายรถ แป้นโทรศัพท์หมุนพร้อมมีไฟวิ่ง
แล้วก็เคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างไม่กลัวสิ่งกีดขวาง
ก็ลองชนดูสิเจ้าหมอนี่มันถอยกลับแล้วก็หาที่ว่างเดินหน้าต่อได้

เราสามคนพ่อแม่ลูก ดูมันแล่นอยู่บนพื้นไปเรื่อยๆด้วยความเพลิดเพลิน
เป็นของขวัญที่น่ารักมาก แม่คิดยังไงถึงซื้อของเล่นใส่ถ่านเป็นของขวัญวันเกิดลูกสาวอายุ 24 ปีนะ
ถึงฉันจะไม่ได้ถามออกไปแต่ก็เข้าใจได้ว่า เพราะยังไงเราก็เป็นเด็กเสมอในสายตาของพ่อแม่น่ะสิ

ไม่สำคัญเลยที่ของขวัญนั้นจะต้องดูดี มีราคาแพง
ของขวัญไม่ใช่ประเด็น เพราะการที่เราทั้งครอบครัวได้หัวเราะ
และขำกับเจ้ารถของเล่นใส่ถ่าน เราได้ใช้เวลาแห่งความสุขร่วมกัน ยิ้มให้กัน
ทั้งหมดทั้งมวลนั่นคือของขวัญวันเกิดที่มีค่าที่สุดในชีวิตของฉัน

ของขวัญวันเกิดจากป๊ากับแม่เป็นของขวัญที่มีค่าที่สุดในโลกแล้ว
ขอบคุณนะคะ :D