ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

[ณ หน้าต่างบานขวาของรถตู้ที่มุ่งหน้าสู่หัวหิน]

ไปเที่ยว กับ ไปถ่ายรูป คือเรื่องเดียวกัน
ลองตอบตัวเองเล่นๆในใจดูว่าแก่นสำคัญของการไปเที่ยวคืออะไร
ไปพักผ่อน? ไปสัมผัสธรรมชาติ? ไปลืมเรื่องงาน? ไปทิ้งความเศร้า?
ไปชาร์ตแบต? ไปเปิดโลกทัศน์? ไปเสาะหาแรงบันดาลใจ?

แต่ใจความสำคัญแค่นั้นทำให้เราสนุกกับการท่องเที่ยวได้จริงๆหรือ?
ใครไม่เป็นฉันไม่รู้ แต่ฉันคนหนึ่งที่เป็น แค่คิดว่าจะไปถ่ายรูป เก็บความทรงจำใส่เมมโมรี่ส์การ์ดกลับมาเป็นที่ระลึก
แถมเอามาอัพโหลดขึ้นเว็บ ขึ้นHi5 เพื่อโชว์ชาวโลก (ไซเบอร์)
อวดว่าฉันก็ไปเที่ยวมาเหมือนกัน ได้คิดแค่นั้นก็มีความสุขแล้ว

ใครไม่เป็นฉันไม่รู้ แต่ที่รู้ก็คือสมาชิกของทริปหัวหินครั้งนี้คงเป็นเหมือนกันเกือบทุกคน เห็นได้จากทุกคนสวมวิญญาณนางแบบนายแบบพร้อมแอ็คท่าสู้กล้องได้ตลอดเวลา

มาเที่ยวทะเล ต้องคาดหวังว่าจะได้มาเดินย่ำผืนทราย เท้าแตะน้ำทะเล ยื่นหน้ารับลมเค็มๆ แต่พวกเรากลับยื่นหน้าส่งยิ้มหวานๆใส่กล้องทันทีตั้งแต่วางกระเป๋าในห้องพัก นี่ยังไม่ทันก้าวเดินออกไปไหนก็รัวกดชัตเตอร์อยู่ริมระเบียง ห้องรับแขก ห้องนอน บริเวณรอบที่พักกันเป็นร้อยๆรูปได้

ไม่รู้ว่ามนุษย์เมืองมีเวลาน้อยกันเกินไป น้อยจนไม่พอเหลือพื้นที่เพื่อเก็บบันทึกช่วงเวลาแห่งความสุขใส่ลิ้นชักความทรงจำของตัวเองหรือเปล่า โทรศัพท์ถ่ายรูปได้, กล้องดิจิตอล เลยกลายเป็นผู้ช่วยตัวสำคัญที่ทำให้เรามีความสุขง่ายขึ้น เร็วขึ้น และไม่ต้องเปลืองพื้นที่ในสมองมากขึ้น สำหรับมนุษย์เมืองอย่างฉันมันทดแทนกันได้นะ

และตอนนี้ก็ยังไม่รู้สึกมีความสุขอย่างเต็มอื่มจากทริปหัวหินสักเท่าไหร่ เพราะความทรงจำที่นำพาความสุขบางส่วน อยู่ในกล้องของ “อร” เพื่อนสาวแอร์โฮสเตสจากสายการบินแดนอุทิตย์อุทัยที่สลัดหน้าที่มาเป็นนักท่องเที่ยวเสียเอง และหลังจากสิ้นสุดการท่องเที่ยว เธอต้องออกบินทันที
โดยเที่ยวบินครั้งนี้เธอได้ไปอะโลฮ่าที่ฮาวายด้วย
และกว่าจะกลับเมืองไทยเอารูปมาให้ฉัน ก็อีกตั้ง 2 อาทิตย์แน่ะ

ป่านนี้ ความทรงจำจากหัวหินคงไปบินเที่ยวเล่นอยู่ที่ฮาวาย

Click others Hua Hin in Series

Hua Hin in Series (1): หัวหินพลัดถิ่นไปฮาวาย
Hua Hin in Series (2): เราต่างไม่มีโทรศัพท์และเครื่องปรับอากาศเหมือนกัน
Hua Hin in Series (3): พระอาทิตย์แอบตก
Hua Hin in Series (4): โรตีธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
Hua Hin in Series (5): จุดหมายปลายทาง