ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

สะบายดี, ไดอารี่

กลับมาจากหลวงพระบางแล้ว
ตั้งใจว่าการออกเดินทางในครั้งนี้คงจะได้พบคำตอบอะไรบางอย่างให้กับชีวิต
คาดหวังไว้ว่าเราอาจค้นพบสิ่งที่จะเป็นเส้นทางของเราหรือไม่ก็อาจจะพบแรงบันดาลใจใหม่ๆ
ระหว่างทางเรายังไม่พบคำตอบนั้น แต่เหมือนตอนนี้จะเจอคำตอบลางๆอย่างที่เราไม่อยากให้เป็น

เราอยากไปเที่ยวต่างประเทศเหมือนใครๆบ้าง แต่งบเท่านี้ เงินในกระเป๋าเพียงเท่านี้
การออกไปเหยียบแค่แผ่นดินเพื่อนบ้านคงจะเป็นสิ่งที่เหมาะสมที่สุด
และอีกทั้งยังทำให้เราได้กลายเป็นเศรษฐีเงินล้านอย่างที่ใครๆเขาว่ากัน
แต่ก็ไม่ใช่ เราเป็นเศรษฐีเพียงแค่ข้ามคืนแล้วเราก็หมดตูดอยู่ที่หลวงพระบางนั่นแหละ
ไม่มีเงินเหลือแม้กระทั่งจะซื้อของมาฝากกลับมาประเทศไทย

ถ้าเราเลือกโดยสารรถทัวร์จากหมอชิตมาลงหนองคายแทนการตีตั๋วนกแอร์จากดอนเมืองมาลงอุดรธานี
ถ้าเราเลือกนั่งรถบัสประจำจังหวัด(ไม่มีแอร์)จากวังเวียงมาหลวงพระบางแทนการนั่งรถแอร์VIP BUS
ถ้าเราเลือกกินเฝอหรือขนมปังบาร์แก็ตข้างทางแทนการเข้าไปนั่งร้านตึกสวยหรู
ถ้าเราเลือกโดยสารรถทัวร์กลับเมืองไทยแทนการตีตั๋วสายการบินลาวแอร์ไลน์ตรงดิ่งสู่สุวรรณภูมิ
ถ้าเรายอมลำบากกว่านี้เราก็คงพอมีแบงค์เงินกีบกลับมาเป็นที่ระลึก
และก็คงมีของฝากติดไม้ติดมือมาให้เพื่อนที่เมืองไทย

ความจริงสิ่งเหล่านี้ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ให้หนักใจเกินไป เพราะเงินหมดเราก็กลับมาหาใหม่ได้
แต่มันสร้างความเป็นกังวล ความสั่นคลอนในใจทุกครั้งก่อนที่จะควักเงินออกมาใช้จ่าย
ในขณะที่เพื่อนร่วมทริปต่างก็พร้อมยอมจ่ายเพื่อแลกกับสิ่งที่ดีกว่าโดยไม่เป็นกังวลอะไรเลย

อาจเพราะพวกเขา"มี"มากพอ ปึกเงินที่แน่นหนาก็สามารถหนุนใจให้มั่นคงได้เหมือนกัน

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตลอดการเดินทางเหมือนจะเป็นคำตอบที่กระซิบแผ่วๆอยู่ข้างหู
การไล่ล่าความฝัน การถือมั่นในอุดมการณ์คงใกล้ถึงจุดสิ้นสุดแล้ว
สิ่งที่สร้างความสุขให้กับชีวิต(ถึงแม้จะไม่นิรันดร์)อาจจะเป็น"เงิน" และ "ความก้าวหน้า"

เคยนั่งล้อมวงคุยกับเพื่อนมีหลายต่อหลายคนพูดไว้ว่าจะเปลี่ยนสายงานจากที่เคยทำอยู่ข้ามไปอีกสายงาน
ด้วยเหตุผลที่ว่ามัน "ก้าวหน้ากว่า" "ได้เงินเยอะกว่า"
ทุกครั้งที่ได้ยินเราอดสงสัยอยู่ในใจไม่ได้ว่า เพราะ "เงิน" เลยทำให้คนยอมเปลี่ยนตัวเองได้เชียวหรือ?
แถมเรายังเสล่อคิดแทนพวกเขาอีกว่า แล้วพวกเขาจะมีความสุขกับงานนั้นๆหรือ?

ก็อดที่จะคิดแบบนั้นไม่ได้ เพราะเราติด "ความสุข" มากกว่าความก้าวหน้าหรือแม้กระทั่งเงินทอง

การเลือกงานที่ชอบและถนัดมากกว่าการเลือกงานที่รายได้
จึงเป็นคำตอบของเราตั้งแต่เป็นบัณฑิตจบใหม่
จนตอนนี้ 1ปีแล้วกับชีวิตการทำงาน วันเวลาผ่านไป
ความคิดของเด็กใหม่ไฟแรงเริ่มมอดลงทุกทีทุกที

ความต้องการมีมากขึ้น คนรอบข้างก็มีการเปลี่ยนแปลงดูทุกคนก้าวหน้า
บางคนมีรถขับ บางคนได้ไปเที่ยวต่างประเทศบ่อยๆ
บางคนได้ใช้เครื่องสำอางดีๆ บางคนใช้ของแบรนด์เนมทั้งตัว
สิ่งเหล่านี้ทำให้เราโซซัดโซเซ แทบจะต้านกระแสหลักนี้ไม่ไหวแล้ว

ใจหนึ่งยังเชื่อว่า ถ้าเราหาคำตอบนั้นเจอว่าอะไรคือสิ่งที่เรา "รัก" ที่สุด
ถ้าเรารักเราคงหมั่นเพียรฝึกฝน แล้วเราก็จะทำออกมาได้ดี เมื่อผลงานออกมาดี
ความก้าวหน้า ชื่อเสียงเงินทองก็จะตามมาเอง

แต่เพราะเรายังไม่เจอ...อีกใจหนึ่งก็เลยสับสนระหว่างอุดมการณ์และความจริง

รู้สึกตัวเองโง่ๆยังไงไม่รู้ที่ไม่สามารถออกจากวังวนการควานคำตอบของชีวิตไปได้เสียที

การเดินทางที่หวังว่าจะเจอคำตอบดีๆ หวังว่าจะได้ไปชาร์ตแบต
แต่พอกลับมาเจอสังคมเดิมๆ บรรยากาศเดิมๆ ความคิดเดิมๆก็วิ่งวนอยู่ในหัวเหมือนเดิม
ทุกสิ่งกลับมาในสภาพเดิม ที่ยังคงหาคำตอบที่ถูกใจให้กับชีวิตไม่ได้เลย
แต่คำตอบที่เราได้กลับมานี่สิ ถ้ามันเป็นคำตอบข้อนั้นเราก็ไม่อยากจะกากบาทลงไปเลย

In love in Lao !