ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

วังเวียง : เปื้อน+ยิ้ม

ใครบอกว่าที่นี่คือ ปาย ใครบอกว่าที่นี่คือ กุ้ยหลิน ฉันยืนยันไม่ได้เพราะไม่เคยไปทั้ง2ที่
แต่ที่แน่ๆเราได้สัมผัสกับความสวยงามของธรรมชาติอย่างใกล้ชิดเพราะเราได้ที่พักติดริมแม่น้ำซองพอดี


หูได้ยินเสียงน้ำไหลเชี่ยว ตาได้เห็นภูเขาและสายหมอกฝั่งตรงข้ามแม่น้ำตลอดทั้งวัน 2เท้าได้ย่ำโคลนนุ่มๆมิดดิน เหมือนถูกจุ่มลงดิพช็อคโกแลต


เท้าเปื้อนโคลนที่วังเวียงรู้สึกสะอาดบริสุทธิ์ แต่ถ้าเท้าเปื้อนโคลนที่กรุงเทพฯล่ะไม่อยากจะนึกสภาพเลย

ขณะที่เดินเอาเท้าแกว่งโคลนไปเรื่อยๆ ก็สวนกับแหม่มฝรั่งนางหนึ่งเธอก้มมองที่เท้าเปื้อนๆของฉันแล้วก็อดหัวเราะเสียงดังออกมาไม่ได้

ใบหน้าของเธอเปื้อนยิ้มเพราะเท้าของฉันเปื้อนโคลน