ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

หลวงพระบาง : ฉากซึ้งบนพูสี

วันที่สองของหลวงพระบาง โปรแกรมสุดท้ายนั่นคือ การขึ้นยอดพูสี ฉันคาดไม่ถึงว่าพระอาทิตย์ที่หลวงพระบางจะลาลับฟ้าเร็วปานนี้ ฉันรีบจ้ำขึ้นบันได329ขั้นอย่างเหนื่อยหอบ
เมื่อชีพจรลดลงในจังหวะปกติฉันเริ่มกวาดสายตามองภาพเบื้องหน้า

ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนกันแน่


ส่วนที่ไกลที่สุดคือทิวเขาซ้อนกันไล่จากสีฟ้าอ่อนไปจนถึงสีคราม ขยับเข้ามาคือเมืองเล็กๆที่โอบล้อมไปด้วยเทือกเขาดังกล่าว ขณะที่ฉันกำลังใช้เวลาเพื่อบันทึกภาพทั้งหมดใส่ความทรงจำ เอ๋มาสะกิดที่ไหล่
พอหันไปเธอกำลังกดปุ่มบันทึกภาพเคลื่อนไหวบนกล้องดิจิตอล แล้วเธอก็สวมบทเป็นทั้งผู้สัมภาษณ์และตากล้องเพื่อบันทึกภาพของฉัน

“วันนี้วันสุดท้ายของทริปแล้ว หยกชอบวันไหนมากที่สุดคะ?”

ฉันยิ้มรับและเริ่มพรั่งพรูความรู้สึกทั้งหมด

“4 วันตลอดการเดินทาง ก็สนุกไปคนละแบบนะ การได้ออกมาดูโลกภายนอก ได้เห็นอะไรที่แตกต่างจากสิ่งเดิมๆก็มีความตื่นเต้นและความประทับใจอยู่แล้ว ถึงแม้การเดินทางของเราตั้งแต่แรกเริ่มจะไม่ราบรื่น แต่เราก็รู้ว่าในระหว่างทางมักจะมีอะไรดีๆซ่อนอยู่ อย่างกว่าที่เราจะได้เหยียบแผ่นดินลาวได้ก็เกิดเรื่องราวที่...เออช่างเหอะ ผ่านมันไปละกัน”

ฉันหัวเราะเฝื่อนๆแล้วก็พูดต่อ

“ที่เวียงจันทน์ก็สนุกดี สนุกตรงที่เราต้องพยายามเร่งทุกอย่างให้ทันโปรแกรม”

แล้วเสียงเอ๋ก็แทรกขึ้นมาว่า

“โดยไม่ได้ดูสังขารเพื่อนเลย เพื่อนเหนื่อยจะแย่แต่ก็ไม่สน”

“ฮ่าๆ ไม่ได้หรอก ตั้งใจไว้แล้วยังไงก็ห้ามหลุดแผน ส่วนที่วังเวียง ธรรมชาติมากๆ แต่นึกถึงการเดินทางแล้วก็สยองอยู่นะ เส้นทางโหดใช้ได้เลย แต่เราก็ผ่านมาได้ด้วยดี ส่วนที่หลวงพระบางเราชอบมากเมืองนี้น่ารักมาก เห็นป่ะ ภูเขาทั้งหมดนั้นพวกเราพิชิตมันมาหมดแล้วนะ ฮ่าๆๆ
มันคุ้มค่ามากกับการที่นั่งรถไต่เขามา7ชั่วโมง เพื่อมาเจอดินแดนที่เหมือนสวรรค์เล็กๆแห่งนี้”

แล้วฉันก็เปลี่ยนไปถือกล้องแทนเอ๋ ปล่อยให้เอ๋บรรยายความในใจออกมาบ้าง

หลังจากการบันทึกภาพเคลื่อนไหวจบลง เอ๋แซวว่าฉันพูดจาเป็นจริงเป็นจังมาก แต่ฉันก็รู้สึกเขินนะที่พูดอะไรเจื้อยแจ้วไปเรื่อยเปื่อย ทุกคำพูดบนยอดพูสีค่ำนั้นตั้งใจว่าจะเขียนทำซึ้งในบันทึกอย่างเดียว แต่ฉากซึ้งบนยอดพูสีวันนั้นก็ดันเกิดขึ้นจริง


ขาลงจากยอดพูสี พระอาทิตย์ลาลับไปเรียบร้อยแล้ว ข้างทางไม่มีแสงจากหลอดไฟนำทาง แต่ฉันยังมีเพื่อนเอ๋ที่จับมือและก้าวไปพร้อมกัน นอกจากเราสองคนแล้ว ยังมีหิ่งห้อยตัวน้อยหลายตัวพยายามส่องแสงเอาใจช่วยให้เราก้าวลงจากยอดพูสีอย่างปลอดภัย