ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

ฉันสาย เธอสาย เขาสาย

ปกติคืนวันก่อนเดินทางฉันมักจะตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ แต่คราวนี้กลับไม่รู้สึกอะไร
นอนหลับสนิท สนิทเสียจนตื่นสาย นี่มันตี 4.45 แล้ว
ความจริงฉันควรไปถึงดอนเมืองตอนตี 5 (เครื่องบินออก6โมง)

แล้วทุกอย่างในร่างกายก็เริ่ม play speed ขณะอยู่บนแท็กซี่ฉันรบกวนพี่โชเฟอร์เหยียบให้เข็มมิดเก
ฉันโทร.ไปหาเอ๋ว่าอยู่ที่ไหนแล้ว แต่กลับเป็นแม่ของเธอรับสาย และบอกว่าเอ๋กำลังอาบน้ำอยู่
ให้ตายเหอะ ฉันว่าฉันสายแล้วนะ เธอสายกว่า ฉันต้องลุ้นทั้งตัวเอง ลุ้นทั้งเพื่อนว่าจะทันเครื่องบินหรือไม่


ถึงดอนเมืองแล้ว ผู้โดยสารมากมายยังคงต่อคิวหน้าเคาน์เตอร์นกแอร์เพื่อรับตั๋วและโหลดกระเป๋าขึ้นเครื่อง ตอนนี้เหลือแค่ลุ้น เอ๋คนเดียว ฉันโทร.ไปรายงานว่าฉันถึงแล้ว ส่วนเอ๋กำลังอยู่ระหว่างทาง ซึ่งเธอก็ไม่แน่ใจว่าอีกกี่นาที


ทุกคนที่มาแล้วยืนรออยู่ด้านนอกจนแถวคนเข้าคิวเป็นหางงูเมื่อสักครู่เริ่มหดสั้นลงไปพร้อมๆกับ “เวลา” ที่เหลืออยู่ไม่มาก เราสามคนตัดสินใจเดินไปเข้าแถวก่อน เผื่อว่าถ้าเอ๋มาก็จะได้ไม่เสียเวลาต่อคิวใหม่ แต่ตอนนี้ฉันอยู่ต่อหน้าเจ้าหน้าที่เคาน์เตอร์นกแอร์แล้ว

“พี่คะ เพื่อนอีกคนยังไม่มาค่ะ”
ฉันพูดอะไรไปก่อนเพื่อที่จะรั้งเวลาเอาไว้

“คุณโหลดกระเป๋าแล้วก็รับตั๋วไปก่อนได้เลยครับ ถ้าเพื่อนมาทันก็รับทีหลังได้”
เจ้าหน้าที่บอกจบประโยคแล้วเขาก็ยกกระเป๋าขึ้นชั่งน้ำหนักทันที ขณะที่เจ้าหน้าที่ดำเนินเอกสาร ขอดูบัตรประชาชน ฉันก็ชะเง้อคอมองหาเพื่อนสาวผู้มาสายกว่าฉัน

“หยกกก!”
เสียงเสียงหนึ่งดังฝ่ากลุ่มผู้โดยสารที่ต่อแถวอยู่ด้านหลัง ฉันสอดส่ายสายตามองหาแหล่งเสียง
แล้วก็ปรับโฟกัสไปที่ เอ๋ ฉันกวักมือเรียกเอ๋ที่กำลังหอบสัมภาระอีรุงตุงนังแล้วหันไปบอกเจ้าหน้าที่

“พี่คะ เพื่อนมาแล้วค่ะ!”

เมื่อรับตั๋วเสร็จ เราทั้ง4คนรีบจ้ำไปยังทางขึ้นเครื่อง แต่ระหว่างที่เดินฉันก็อดแซวเอ๋ไม่ได้
เพราะอุปกรณ์ประกอบการแต่งตัวของเธอ มีทั้งผ้าแพรพลิ้วคล้องคอ หมวกสานปีกกว้าง และกระเป๋าเคียงใบโตสีแดงสด ฉันเริ่มลังเลว่า นี่เรากำลังจะไปทะเลหรือเปล่า



ถึงเครื่องบินแล้ว พวกเราหาที่นั่งกันอย่างโล้งเล้งเหมือนลูกทัวร์จีน พอเจอที่นั่งของตัวเองกันเรียบร้อย ดูเหมือนยังพอมีเวลาได้นั่งผ่อนคลายจากการลุ้นตัวโก่งกับเหตุการณ์เมื่อครู่ สักพักเสียงประกาศเตือนให้รัดเข็มขัดและการสาธิตเมื่อเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉิน จากนั้นเครื่องบินก็ค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากรันเวย์และเหินตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า
ฉันยกข้อมือดูนาฬิกา ขณะนี้เวลา 6 นาฬิกา 30 นาที

ฉันสาย เอ๋สาย นกแอร์ก็สาย :)