ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

 
อุดรฯ ลุ่มๆดอนๆ

อีกประมาณ 1 ชั่วโมง 45 นาที เรามาถึงสนามบินอุดรธานี เมื่อรอรับกระเป๋าเดินทางเรียบร้อยแล้ว
พวกเราตรงดิ่งไปยังที่ขายตั๋วรถตู้ในแอร์พอร์ตที่จะไปส่งยังจุดผ่านแดน จ.หนองคาย
รถตู้สะอาด พนักงานบริการดี เมื่อที่นั่งเต็มล้อรถก็หมุนทันที
ระหว่างทางฉันกับเอ๋ก็ถ่ายรูปเล่น คุยกันสนุกสนานเฮฮา
โดยที่ไม่รู้เลยว่าความซวยกำลังจะมาเยือน



เพียงอึดใจเดียวรถตู้ก็มาส่งยังจุดผ่านแดนจังหวัดหนองคาย ถึงที่หมายไวเกินคาด
พวกเราลงจากรถเดินลากกระเป๋าไปขอใบข้ามแดนมากรอกแล้วก็ยื่นใบนั้นพร้อมพาสปอร์ตให้เจ้าหน้าที่
จากนั้นเราต้องซื้อตั๋วรถเพื่อพาข้ามสะพานมิตรภาพไทย-ลาว ในราคา20 บาท
ฉันล้วงหากระเป๋าตังค์ในกระเป๋าเคียง มันไม่อยู่ในนั้น เลยลองคลำที่กระเป๋ากางเกงยีนส์ทุกช่องก็ไม่เจอ
ฉันเริ่มใจคอไม่ดี พลอยมาช่วยหา เทของในกระเป๋าเคียงออกมาจนหมด  ก็ไม่พบ !
มันต้องตกอยู่บนรถตู้แน่ๆ เพราะก่อนรถออกตัวฉันหยิบเงินในกระเป๋ามา2พันบาท
เพื่อเป็นเงินกองกลางไว้ใช้จ่ายในทริปนี้ 

ตอนนั้นไม่ค่อยมีสติแต่ก็พอรู้ว่าต้องโทรศัพท์ไปยังอู่รถตู้ตามเบอร์บนตั๋ว
มีเสียงผู้หญิงรับสาย ฉันเริ่มแจ้งเรื่องให้เธอฟังด้วยน้ำเสียงร้อนรนพร้อมบอกลักษณะกระเป๋าตังค์
จำนวนเงินและสิ่งของที่อยู่ข้างใน เธอบอกว่าไม่พบแต่ถ้าเจอจะเก็บไว้ให้
ในใจฉันเริ่มหมดหวังที่จะได้คืนแล้ว แต่อยู่ๆพนักงานสาวก็ถามรูปพรรณกระเป๋าตังค์อีกครั้ง
ฉันเลยทวนให้ แล้วเธอก็บอกว่า “พบแล้วค่ะ”
ฉันเริ่มมีความหวังขึ้นมาถามเธอว่าจะมีรถวิ่งกลับมาที่ด่านอีกมั้ย
เธอบอกว่าไม่มีต้องเข้ามาเอาเอง เหมือนเธอจะบอกว่าให้ไปเอาที่บริษัท ด้วยความลนลานฉันจึงรับปากว่าเดี๋ยวจะเข้าไปเอาทันทีแต่ก็ไม่ลืมถามชื่อเธอไว้ เธอชื่อ “พี่เอ”

พลอยและบอสช่วยเฝ้ากระเป๋าอยู่ที่หน้าด่าน ฉันต้องหารถกลับไปที่แอร์พอร์ตโดยมีเอ๋ไปเป็นเพื่อน
แต่รถตู้ที่ฉันนั่งมาไม่มีรอบรถในช่วงเวลานี้ ขณะที่ยืนงงๆก็มีคนขับสามล้อมาถามและให้ราคาถึง 800 บาท
ฉันถึงกับสะดุ้ง แล้วก็มีลุงอีกคนขับรถกระบะมาเสนอราคา 700 บาทพาทั้งไปและกลับ ฉันไม่รู้ว่าราคาถูกหรือแพง แต่ใจอยากได้กระเป๋าตังค์คืนให้เร็วมากที่สุดเลยตัดสินใจไปกับลุง

ระหว่างทางฉันนั่งเงียบ นี่แค่ขนาดยังไม่ทันเริ่มต้นเดินทางเต็มตัวก็เกิดเรื่องลุ่มๆดอนๆหลายเรื่องแล้ว
แต่เอ๋ ยังคงคุมสถานการณ์ให้เป็นไปอย่างปกติ ชวนฉัน ชวนลุงคนขับคุยให้ทุกอย่างดูผ่อนคลาย
เอ๋ให้กำลังใจว่าฉันโชคดีแล้วที่ยังเจอกระเป๋าตังค์เพราะถ้าคนอื่นที่ไม่ใช่พี่เอไม่รู้เขาจะซื่อสัตย์แบบนี้หรือเปล่า
แล้วฉันก็ยังไม่พูดอะไร ฉันจะสบายใจที่สุดก็ต่อเมื่อกระเป๋าตังค์กลับมาถึงมือฉันแล้วจริงๆ

ถึงสนามบินอุดรธานีอีกครั้ง เหมือนเทปถูกกรอซ้ำให้ฉายภาพเดิม ฉันปรี่ไปยังพี่ผู้หญิงที่จุดซื้อตั๋วพร้อมแจ้งว่าลืมของในรถตู้และพี่เอเป็นคนรับเรื่องไว้ พี่ผู้หญิงคนนั้นทำท่างงพลางเปรยว่าถ้าลืมของต้องไปรับคืนที่บริษัท แล้วเธอก็โทรศัพท์ไปหาใครสักคน
พี่ผู้หญิงพูดกับคนปลายสายว่ามีคนมาติดต่อรับของ แล้วเธอก็ยื่นโทรศัพท์ให้บอกว่าพี่เอจะคุยด้วย

 “อย่าบอกว่าน้องนั่งรถกลับไปที่แอร์พอร์ตนะ สำนักงานอยู่ใกล้ๆหน้าด่านนิดเดียวเอง”

“จริงหรอพี่...โอ๊ยยยย” ฉันเอามือกุมปาก เอ๋ยืนลุ้นอยู่ข้างๆ

“น้องบอกคนขับให้ไปส่ง อุดรแก้วทัวร์ นะเขารู้จัก”

ความซวยไม่ทันคลาย ความฉิบหายเข้ามาแทรก ก็ว่าแล้วว่าทำไมตอนที่คุยกับพี่เอครั้งแรกเหมือนพี่เอพยายามจะบอกให้ไปรับของคืนอีกทีหนึ่ง แต่ใจฉันมันไวไปก่อนเลยคิดเอาเองว่าต้องกลับมาที่แอร์พอร์ต

วางหูจากพี่เอฉันแทบจะทึ้งหัวตัวเอง ฉันกล่าวขอบคุณพี่ผู้หญิงที่จุดซื้อตั๋ว เดินคอตกกลับไปหาลุงคนขับพร้อมบอกให้ไปส่งที่ อุดรแก้วทัวร์ แถวๆหน้าด่าน


พอรถออกลุงบอกว่าขอแวะบ้านเอาของก่อนแป๊บนึง อืม ถ้าไม่นานก็ไม่ว่ากัน เมื่อลุงถึงบ้านก็เปิดท้ายรถขนกระสอบขึ้นรถกระบะ เสร็จธุระแล้วก็เดินทางกันต่อ
แต่ตอนนั้นก็เป็นเวลา 10โมงกว่า รถในเมืองอุดรฯเริ่มออกมาสัญจรกันขวักไขว่ รถเคลื่อนตัวช้าชักไม่ทันใจซะแล้ว ระหว่างทางเอ๋นิ่งเงียบคงหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า
ฉันก็เช่นกัน แต่ก็ทำได้แค่ตาปรือๆหลับไม่ลง มองออกไปนอกหน้าต่างพลางคิดว่า
การนั่งรถข้ามจังหวัดอุดรฯ-หนองคาย ถึง2เที่ยวในระยะทางเท่ากัน
เที่ยวแรกรู้สึกว่าระยะทางมันสั้นเพียงอึดใจ แต่เที่ยวนี้จะขาดใจแล้วก็ยังไม่ถึงจุดหมายซะที คงเป็นเพราะจิตใจที่ร้อนรนและจุดหมายที่ต่างกัน

ในที่สุดเราก็เห็นป้ายบอกทาง สะพานมิตรภาพไทย-ลาว คุณลุงพารถกระบะมาจอดรอที่หน้าสำนักงานอุดรแก้วทัวร์ เจอพี่เอนั่งรออยู่ พี่เอยื่นกระเป๋าพร้อมกับให้เช็คดูของข้างใน ทุกอย่างอยู่ครบ ฉันไหว้ประหลกๆขอบคุณพี่เอ ไปหลายครั้งเพราะไม่รู้ว่าจะขอบคุณยังไงดี ตอนนี้คิดได้แล้วว่าฉันควรจะกล่าวถึงความดีของพี่เอ
พี่คนขับรถตู้ และ บริษัทอุดรแก้วทัวร์ เพื่อขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจจริงๆ