ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

ได้ยินดี

หนทางค่อยๆเปลี่ยนจากถนนลาดยางมะตอยเป็นถนนดินลูกรัง วิวสองข้างทางที่ประกอบไปด้วยตึกทรงทันสมัยตั้งติดกันค่อยๆทิ้งระยะห่างกลายเป็นบ้านไม้ สลับกับทุ่งข้าวสีเขียว


เราเดินทางออกห่างความเจริญซึ่งนั่นก็หมายถึงเราได้ออกห่างจากความวุ่นวายด้วยเช่นกัน
ไม่ต้องเร่งทำเวลา ไม่ต้องกลัวตกเครื่องบิน และหวังว่าคงไม่มีเหตุการณ์ลุ้นระทึกเหมือนที่เกิดขึ้นที่หน้าด่านอีก


ระหว่างทาง...ความวุ่นวายได้ถูกลดทอนลงจนเหลือแค่ตัวฉันกับท้องฟ้า ภูเขา ทุ่งหญ้า
น่าแปลกที่รถเริ่มวิ่งไต่เขาขึ้นมาเรื่อยๆแต่หูก็ไม่อื้อ ไม่วังเวง อาจเป็นเพราะธรรมชาติ2ข้างทางพยายามกระซิบเข้ามาในโสตประสาทเพื่อบอกความสวยงามให้เราได้ยิน(ดี)