ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

เราเห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างหนึ่งในขณะที่เราค่อยๆกลายสถานะเป็นผู้ใหญ่
"การใช้เวลากับความรู้สึก"ค่อยๆลดน้อยลงไป

เราชอบการเกิด"ความรู้สึก"
เราชอบรู้สึกกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งมากๆ
แต่ในขณะเดียวกันเวลาก็พรากให้เราทิ้งความรู้สึกนั้นไว้

สังเกตตัวเองว่าเพิ่งจะมาเป็นก็ตอนหลังจากจบชีวิตวัยเรียนจนได้กระดาษมาหนึ่งแผ่น
ถ้าเป็นแต่ก่อนเราคงคิดว่าเราควรจะได้ใช้เวลาชื่นชมและภูมิใจกับสิ่งนั้น
แต่ตอนนี้ไม่ใช่ จบงานนั้นไปความรู้สึกต่างๆก็ได้อัดแห้งฝากไว้กับไฟล์รูปชุดครุยในแผ่นซีดี

เพราะวันเวลา ณ ปัจจุบัน อนาคตอันใกล้ และถัดไป
มีหลายสิ่งหลายอย่างให้เราต้องทำ

ยิ่งโตขึ้น ยิ่งออกมาพบโลกกว้าง เจออะไรมากมาย
เราสนใจสิ่งใหม่ๆเยอะแยะ เราอยากทำอะไรอีกสารพัด

เรามีเวลาชื่นชมกับผลงานที่เราทำไปแล้วของเราได้เพียงไม่นาน
รวมทั้งมีเวลาเสียใจกับความผิดพลาดของตัวเอง
รู้สึกเสียดายกับบางสิ่ง รู้สึกผิด รู้สึกภูิมิใจ รู้สึกสุข รู้สึกเศร้า รู้สึกผูกพัน
ทุกๆความรู้สึก มันเกิดขึ้นอย่างห้ามไม่ได้
แต่เราต้องตัดทอนการซึมซับกับความรู้สึกเหล่านั้นให้หดสั้นกว่าแต่ก่อน

สาเหตุส่วนหนึ่งคงมาจากความคิดบางอย่าง
การให้กำลังใจตัวเองในเวลาทุกข์
บอกกับตัวเองทุุกครั้งว่า "ยังไงเราต้องเดินต่อ"
เราไม่ควรใช้เวลาจมกองทุกข์เนิ่นนานจนเกินไป
มองหาอะไรทำเพื่อให้ไม่ต้องคิดถึงเรื่องที่กัดกินหัวใจ
พาลไปถึงการติดนิสัยนี้เอาไปใช้กับความรู้สึกที่เป็นสุขด้วย
สุข เพ้อฝัน ได้เพียงชั่วครู่ชั่วยาม แล้วเราก็ต้องรีบวางมันไว้
แล้วแสวงหาความสุขกล่องใหม่ในปัจจุบัน

ความรู้สึก ติดตัวมนุษย์มาตั้งแต่จำความได้
ไม่มีใครที่ไม่มีสิ่งนี้ มีน้อยไปชีวิตก็เหมือนคนไร้หัวใจ
มีมากไปชีวิตเราคงยึดติดและจมปลักกับความรู้สึกนั้น
เวลาที่เราใช้ไปกับความรู้สึกมีน้อยลงน้อยลง
แต่เราเองคงไม่ยอมให้มันหายไปจนกลายเป็นคนไร้ความรู้สึก