ปาย...ทำให้รู้ว่าฉันคิดถึง

posted on 20 Oct 2008 01:02 by yokuraku in Open-the-window, Pai, SomeThinks, Zoom-out

ในสถานะคนว่างงาน
ไม่ต้องรีบตื่นแต่เช้าในวันจันทร์ ไม่ต้องตอกบัตร
ดูเหมือนว่าสิ่งที่คนเราโอดครวญกับการทำสิ่งซ้ำๆเดิมๆ
แต่เมื่อหลุดพ้นจากสภาวะเหล่านั้น ทุกสิ่งทุกอย่างกลับว่างเปล่า เคว้งคว้าง

ความธรรมดาในชีวิตประจำวันอาจไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อ
แต่ฉันกลับคิดถึงมันก็ในตอนสิ่งซ้ำๆเดิมๆเหล่านั้นขาดหายไป

"คิดถึง" มันคงเป็นอาการที่เกิดขึ้นเมื่อคนบางคนหรือสิ่งบางสิ่งไม่ได้อยู่กับเราในตอนนี้

"ปาย" เมืองไกลบ้าน ทำให้ฉันห่างไกลใครหลายคนและบางสิ่งบางอย่าง
แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่ กลับไม่ได้ทำให้ฉันเกิดอาการคิดถึงใครหรือสิ่งใดอย่างฟูมฟายนัก
คงเป็นเพราะฉันกำลังสนใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่พบจากที่นี่

จนมีบางช่วงเวลาที่นึกขึ้นมาได้ว่า
แม้กระทั่งการพูดคุยกับตัวเองอันเป็นความเคยชินก็กลับหายไป
ฉันแทบไม่ได้ใช้เวลาสื่อสารกับความคิดของตัวเองเลย

ฉันสื่อสารกับคนรอบข้างมากกว่าเคย
ฉันสื่อสารกับเพื่อนที่แบกกระเป๋าเดินทางมาด้วยกัน
ฉันสื่อสารกับป้าคนพื้นเมืองที่นั่งข้างๆบนรถ
ฉันสื่อสารกับพี่เจ้าของบ้านพัก
ฉันสื่อสารกับพี่ที่ร้านกาแฟ
ฉันสื่อสารกับใครหลายๆคนผ่านการเขียนโปสการ์ด

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร หากจะพูดคุยกับใครถ้ามีความสุขก็ทำไปสิ

...

นอกจากที่นี่จะถูกโอบล้อมไปด้วยสายหมอก แต่ถ้ามองดีๆจะเห็นว่า
มี"ความคิดถึง"ลอยตลบอบอวลทั่วเมืองไม่แพ้กัน
ไม่งั้นจะมีร้านโปสการ์ดมารองรับนักเดินทางไกลบ้านทำไม

เรามักจะคิดถึงใครหรือสิ่งใดที่ไม่ได้อยู่กับเราในตอนนี้เสมอ

ตอนนี้กลับมาแล้ว และฉันก็ห่างไกลปายถึง 824 กิโลเมตร