ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

พี่เอ๋ นิ้วกลมเคยเขียนไว้ที่ใดที่หนึ่งไว้ว่า

"สมัยทำงานใหม่ๆคิดเสมอว่าไปทำงานก็เหมือนไปโรงเรียน"

ไป-เพื่อเรียนรู้โลก(การทำงาน)ที่กว้างใหญ่มากกว่าในตำรา

คำว่า "เรียนรู้" ฟังดูเป็นคำที่น่าสนุก
เราเรียนรู้เพราะหวังที่จะเติบโตและก้าวเดินได้คล่องตัวมากขึ้น

สำหรับฉัน ก็คิดคล้ายๆกัน
การไปทำงานก็เหมือนกับการออกไปเรียนรู้
แต่ไม่ได้หมายความเหมือนกับการไปโรงเรียน
บอกตามตรงว่าตัวเองไม่เคยสนุกกับการอยู่ในระบบการศึกษาเลย

แต่พอออกมาทำงานกลับรู้สึกสนุกกับการเรียนรู้งานมากกว่าการตื่นไปโรงเรียนเสียอีก
ทุกๆวันที่มีเรี่ยวแรงในการตื่นลืมตา นั่นเป็นเพราะหวังใจที่จะได้เรียนรู้อะไรดีๆจากที่ทำงาน

และก็เป็นเช่นนั้นทุกๆวัน :)

ถึงแม้การเรียนรู้จะช่วยเพิ่มคุณค่าให้สมอง ช่วยให้ฉลาดขึ้น
แต่เราจะไม่ เก่ง และ แกร่ง ขึ้นเลยหากเราไม่ได้ลงสนามสอบเพื่อประเมินผลตัวเอง

- ความรู้ไม่ได้มีไว้แค่ประดับสมอง แต่ถ้าเอาออกมาประลองบ้างก็น่าจะดีกว่า -

ณ ลานประลอง(ห้องทำงาน)
มีจอมยุทธ์ ขุนกระบี่ เซียนดาบ จอมพลัง ที่เปี่ยมฝีมือมากมาย
พวกเขาเหล่านั้น คือ คู่ฝึกปรือลับคมกระบี่ความรู้ให้กับเราเป็นอย่างดี
พูดแบบนี้ไม่ได้หมายความว่าจะหาญกล้าท้าดวลลองดีกับเทพหรือตัวแม่
เพราะนั่นมีแต่จะมุ่งสู่ความตายสถานเดียว (ฮ่าๆ)

แต่ขอเพียงอย่าเข้าใจผิด มองไปว่าเหล่าจอมยุทธ์คือศัตรูคู่อาฆาตของเรา
มิเช่นนั้นแล้วอาวุธที่มีก็จะถูกกลายเป็นเอาไปใช้ในทางที่ผิด

และเพราะยังเด็ก อ่อนหัดนัก มิบังอาจปีนเกลียวหรือเอ่ยปากท้าดวลใคร
ความรู้เท่าฝาหอยที่พอจะมี จึงขอหยิบมาใช้เพื่อเป็นเกราะป้องกันตัวเอง

ลงสนาม ไม่ได้หวังชนะ แต่เอาแค่ให้รอดตายกลับมาก็ถือว่าแกร่งขึ้น

อีกอย่าง...ยังไม่อยากด่วนสิ้นลมตอนนี้
เพราะยังอยากมี่ชีวิตอยู่ไว้เรียนรู้อะไรบนโลกนี้อีกนานๆ :)