ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

ชีวิต... มีสุข มีเศร้า มีสนุก มีท้อ มีผิดหวัง มีโกรธ มีเหงา
เรากำลังทำความเข้าใจกับสิ่งเป็นไปเหล่านี้ในยามที่เจอกับตัวเอง
โดยเฉพาะความรู้สึกด้านลบ ที่มักจะมาเยี่ยมเยือนกันบ่อยๆ
บังคับสั่งจิต บอกตัวเองทุกครั้งว่าทุกสิ่งนั้นคือ"เรื่องธรรมดา"
เพราะมีสุขก็ย่อมมีทุกข์ (หวานขมระคนกันไป)
เมื่อเข้าใจแล้วว่ามันคือ"เรื่องธรรมดา"สุดท้ายเราก็จะปล่อยวางเรื่องทุกข์ได้เร็วขึ้น


ก็ไม่รู้ว่ามองเกือบทุกสิ่งเป็น"เรื่องธรรมดา"มากเกินไปรึเปล่า
พอปล่อยวางได้เร็ว พาลให้หยุดใช้เวลาครุ่นคิดกับเรื่องนั้นๆน้อยลงจนไม่มีอะไรให้ตกตะกอน
บล็อกของเราเลยดูร้าง เพราะไร้ความคิดใดๆที่จะมาเติมใส่พื้นที่ตรงนี้


ถึงแม้บางเหตุการณ์ที่จะทำใจและเข้าใจได้ว่ามันคือ"เรื่องธรรมดา"
แต่เราก็อดที่จะควบคุมความหวาดหวั่นภายในใจตัวเองไม่ได้

- - เพราะเรากำลังกลัวในสิ่งที่ยังมาไม่ถึง - -

เรามองว่าการกระวนกระวายกับสิ่งที่ยังไม่มีใครล่วงรู้ถือเป็นการเผื่อใจเอาไว้ส่วนหนึ่ง
แต่ถ้าเราวางเฉย หรือ มั่นใจจนเกินไปแล้วถ้าคำตอบไม่สวยงามอย่างที่หวัง
มันคงเจ็บกว่าการคิดเผื่อและเตรียมแผนสำรองไว้ก่อนอย่างแน่นอน

ความกังวลมันยังคงไม่หายไป แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองช่างโชคดี
เพราะยังพอจะเห็นแสงสว่างในความทุกข์นั้นๆอยู่บ้าง
แต่ที่โชคดีเหนือสิ่งใดคือมักจะได้เจอคนทัศนคติดีๆอยู่รอบตัว
คอยเผื่อแผ่รังสีความคิดดีๆ กำลังใจดีๆ ส่งต่อมาถึงตัวเรา :)