ขอสารภาพว่าห่างหายจากบ้านหลังนี้ไปนานเพราะติดเฟซบุค
ไม่ได้ติดชิทแชทหรืออัพเดทข่าวสารกับเพื่อนมากเท่าไหร่
แต่ที่ต้องเข้าทุกวันเป็นเพราะสนุกกับเกม Restaurant City
ซึ่งเป็นเกมที่ใครหลายคนเลิกเล่นกันไปนานมากแล้ว แต่เราเพิ่งจะมาเห่อ
 
 
 
ถ้าเปรียบกับโลกความจริง ตอนนี้ร้านของเราถือว่ากิจการกำลังไปได้สวย
มีร้านใหญ่โต แขกเข้ามาอุดหนุนเมนูอร่อยๆในร้านเนืองแน่นจนร่ำรวย
สามารถซื้อเฟอร์นิเจอร์แพงๆมาตบแต่งภายในร้าน รวมถึงสามารถซื้อพื้นที่แปลงข้างบ้าน
เพื่อขยับขยายกิจการให้ใหญ่โตอลังการมากขึ้น
 
 
ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ใน Level สูงสุดแต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่อะไร
กิจการถือว่าอยู่ตัวไปได้เรื่อยๆ ล็อกอินเข้าทุกวันเพื่อให้กิจการมีความเคลื่อนไหว
จนมีอยู่วันหนึ่งคิดขึ้นได้ว่า ในเมื่อบ้านหลังนี้มันก็อยู่ตัวของมันแบบนี้
คงไม่มีจุดสูงสุดอะไรไปมากกว่านี้ (ยกเว้นแค่ตัวเลข Level)
ในเมื่อเราทันเกม อ่านเกมของกิจการร้านอาหาร Restaurant City
ได้หมดไส้หมดพุงแล้ว ก็ไม่รู้ว่าเราจะดูแลและเล่นเกมนี้ไปอีกทำไม
 
 
ขณะที่ Level 50 กว่าๆนี้แหละ ที่เจ้าของร้านคนนี้ขอถอนตัวประกาศปิดกิจการ
และลงจากตำแหน่งอย่างสวยงาม ดีกว่าเห็นว่ามันเจ๊งคามือ (เหมือนคุณตัน โออิชิเลยเนาะ ^^")
เพราะในโลกความเป็นจริง ผลประกอบการของเกม เงินทองที่ได้มาก็ไม่สามารถเอามาใช้จ่ายได้
ดูแล้ว เพิ่งรู้สึกตัวว่าผลิตผลที่ได้มาไม่คุ้มค่ากับต้นทุน(เวลา)ที่เสียไปเอาซะเลย
เราเสพความสุขกับการเล่นเกม ได้ซื้อของแต่บ้าน ได้แลกเปลี่ยนวัตถุดิบทำอาหารกับเพื่อนบ้าน
แต่มันก็แค่ในโลกของเกม ซึ่งมันไม่ได้มาต่อยอดและพัฒนาศักยภาพของตัวเองในโลกความจริงสักเท่าไหร่
 
 
เวลานี้ก็เลยมองหาลู่ทางขยับขยายบ้านหลังใหม่ๆที่คิดว่าได้สร้างคุณค่าทั้งกับตัวเองและคนอื่นๆ
ซึ่งมันได้ผลอยู่ หลังจากที่เราไม่ต้องใช้เวลาบริหารเกมบนเฟซบุค มีเวลาเข้าเว็บอื่นๆที่ควรจะเข้า
มีเวลาอ่านหนังสือ มีเวลาได้ต่อยอดความคิดใดๆ มีเวลามานั่งคิดไตร่ตรองตกตะกอนความคิดบางอย่าง
และมีเวลากลับมาเขียนบันทึกความคิดของตัวเองที่นี่ ซึ่งเราก็รู้สึกอยู่คนเดียว(รึเปล่า)ว่ามันได้สาระกว่ากันเยอะ
 
 
ตอนนี้ก็ไม่ได้ปรับตัวหรือมีความแตกต่างอะไรกันมากหลังจากที่ปิดกิจการไปแล้ว
เพราะความเหมือนกันก็ยังมีอยู่ตรงที่เรายังได้เป็นแม่ครัว ได้ปรุงเมนูความคิดมาเสิร์ฟเพื่อนบ้านอีกครั้ง
รสชาติอาจจะแปล่มๆ หรืออาจจะบริโภคยากสักหน่อย (สำหรับบางคน)
แต่ตัวเราเองก็ภูมิใจที่ได้เคี่ยวปรุงด้วยวัตถุดิบในสมองของเราเอง
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ไม่เคยคิดจะลองเล่นเกมใน facebook
เพราะคิดว่าน่าจะเป็นกิจกรรมที่เสียเวลาไปเปล่าๆ เหมือนกัน
ในเมื่อยังมีอีกหลายอย่างที่อยากทำแล้วยังไม่มีเวลาทำ

#1 By โรงน้ำชา (58.11.90.221) on 2010-11-10 08:46