เชียงใหม่...please, leave me alone (1)

posted on 21 Dec 2010 23:53 by yokuraku in Chiangmai


ก่อนที่จะถึงช่วงชีวิตหนึ่งที่ไม่สามารถอยู่คนเดียวได้
ในขณะนี้ เวลาที่พึงพอใจและโหยหา "ความอิสระ" เป็นที่สุด
มันจึงเป็นเรื่องปกติสามัญมากที่เราสามารถเดินคนเดียว กินข้าวคนเดียว ดูหนังคนเดียว
และเมื่อผ่านเหตุการณ์เหล่านี้มาได้ทุกๆครั้งก็จะรู้สึกดีอย่างประหลาดๆ
คงเป็นเพราะเอาไปเปรียบเทียบกับเรื่องที่เค้าว่ากันว่า
การเดินคนเดียว กินข้าวคนเดียว ดูหนังคนเดียว มักจะเป็นช่วงเวลาที่โหดร้ายสำหรับใครหลายๆคน
เลยคิดไปเองภูมิใจเองว่าตัวเรายังเข้มแข็งพอที่จะทำอะไรหรือไปไหนด้วยตัวคนเดียวได้
โดยไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายอะไร


แต่มันคงไม่หยุดอยู่แค่นั้น เราก็อยากจะรู้ขีดจำกัดของตัวเองเหมือนกันว่า
ถ้าเราเดินทางตัวคนเดียวไกลขึ้นอีกหน่อย ใช้ชีวิตเดี่ยวๆไม่มีเพื่อนร่วมทางมันจะอยู่ได้มั้ย?


ไอ้คำถามนี้วนว่อนอยู่ในหัวมามากกว่า3-4ปีแล้วนะ
มันเกิดขึ้นครั้งแรกหลังจากไปเชียงใหม่เพื่อเที่ยวงานพืชสวนโลกแบบนั่งเครื่องเช้าไป-เย็นกลับ
(รวยมั้ยล่ะ นั่งเครื่องบินอย่างกับโบกรถเมล์เลย)
 
 
ตอนเห็นคนเค้าโบกรถแดงก็อยากขึ้นบ้าง อยากไปถนนคนเดินบ้าง บลาๆๆ
กลับมากทม.ก็หงุดหงิด หรือจะไปเชียงใหม่เองคนเดียวซะเลย(วะ?)
ถ้าไปกับคนอื่นแล้วมันไม่ได้อย่างใจแบบนี้
 
 
และไอ้ความคิดนี้มันก็โผล่มาทุกๆลมหนาวแล้วมันก็ผ่านไป
จนปีนี้แหละมีหลายๆเรื่องที่ทำเราสติแตก สูญเสียความเป็นตัวเองไปอยู่้เยอะ
ยังไงก็ต้องไปแล้ว จะได้เคลียร์คำถามที่ค้างคาใจมาหลายปีนั้นด้วย


บันทึกวันแรกของการเดินทาง
............................
............................
............................
............................
............................
............................
............................
............................
............................
............................
............................
............................
............................
............................
............................
............................
............................
............................
............................
 
 
shortcut !!!
ถึงวันที่ 5 ของการเดินทาง
บันทึกถึงวันเดินทางกลับเลยแล้วกันนะ
เพราะเราไม่ถนัดที่จะเล่าเรื่องราวให้เห็นภาพว่าทำอะไรอย่างละเอียด
แต่เราชอบที่จะเล่าเกี่ยวกับการรับรู้เรื่องราวโลกภายนอกที่ผ่านเข้ามา
แล้วมาแปรค่าใหม่โดยผ่านโลกภายในตัวเอง
รู้สึกจะเป็นวันนี้แหละที่ได้ตกตะกอนความคิดอย่างจริงจัง


หลังจากที่เกิดความรู้สึกหลากหลายปะปนกันไปมาระหว่างระยะเวลาที่เดินทาง ซึ่งมีส่วนประกอบดังนี้

ความสนุก 75%...เพราะได้เปิดโลก เห็นอะไรใหม่ๆ ค้นพบอะไรใหม่ๆ
ความเหงา 5%...มันก็บางแว้บ แต่ถ้าเรามองฝรั่งหัวทองก็จะรู้สึกดีขึ้นทันที
ความนอยด์20%...เกิดขึ้นหลังจากวางหูโทรศัพท์ทางบ้านเกือบทุกครั้ง


ไว้ entry หน้าจะวิเคราะห์ความรู้สึกแต่ละอย่างกันเลย
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

feel good wit ur story
Feel glad wit ur accomplishment
Feel warm wit ur words
Feel jealous wit the chance u got
FEEL LIKE WANNA DO the same like u

Please keep postin I'll always catch up jaa.
Ur friend

#2 By you kno who (206.53.152.1) on 2010-12-22 01:09

อืม .. เราก็,,คนนึงที่ใช้ชีวิตอยู่กับความโดดเดี่ยวมาได้..

กินข้าว คนเดียว ไปไหนคนเดียว.. (จนจำใจต้องชิน)

ไม่เชิงว่าไม่มีเพื่อนนะ.. บอกไม่ถูก..

เหมือนเราไม่ตอบรับเขามากกว่า..

(โลกส่วนตัวสูงไปก็ไม่ดีนิ)..

แต่กรณีของเรา กับของเทอ ,, คงคนละเหตุผลกัน ?

#1 By ช ม เ พ ลิ น * on 2010-12-22 00:09