เชียงใหม่...please, leave me alone (3)

posted on 01 Jan 2011 19:12 by yokuraku in Chiangmai
 
 
 
http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc4/hs1120.snc4/148219_470904000753_630415753_6336154_3183474_n.jpg
 
 
เมื่อเดินทางคนเดียวมันก็มีบ้างที่เกิดความเหงา
แต่สำหรับเรามันก็แค่บางแว้บเท่านั้นจริงๆ เพราะเราจัดอยู่ในหมู่มนุษย์ประเภทคุ้นเคยกับความสันโดษ
เรื่องความเหงา มันก็กลายเป็นเรื่องธรรมดา เกิดขึ้นจนชาชินไปซะแล้ว


วิธีกำจัดความเหงาขณะอยู่เชียงใหม่ตัวคนเดียว คือ
1) หยุดคิดเรื่องที่กรุงเทพฯ ไม่ว่าจะเป็น คน สัตว์ สิ่งของ ใดๆทั้งสิ้น
ถ้าเราเอาเรื่องที่นี่ไปเปรียบเทียบกับเรื่องที่กทม.ก็จะยิ่งนอยด์ เช่น หนุ่มที่นี่ไม่หล่อเหมือนเด็กเราที่กรุงเทพฯเลย
หรือ ข้าวของแพงกว่าที่กรุงเทพอีกง่ะ เปรียบเทียบกับสิ่งที่คุ้นชินแบบนี้ เป็นได้ร้องไห้กลับบ้านวันแรกแล้วล่ะ
 
 
2) มองฝรั่งหัวทอง แล้วคิดซะว่าพวกเค้าจากบ้านเกิดเมืองนอนมาไกลกว่าเราซะอีก
คิดดูว่าเค้าจะเหงากว่าเราเท่าไหร่ นี่ก็เมืองไทย พูดภาษาไทย มีอะไรก็โทรศัพท์หาคนที่กทม.ยังได้
สบายๆ ชิวๆกว่าตั้งเยอะ
 
 
เมื่ออาการเหงาทำงาน เป็นดังนี้
1) ถ้าเดินเล่นๆแล้วอยู่ๆลมพัดวูบมาให้หนาว ความรู้สึกเหงาว้าเหว่จะทำงาน
ปฏิกิริยาโต้ตอบอาการเหงาแบบอัตโนมัตินั่นคือ
การมองหาป้ายทะเบียนรถยนต์กทม.แถวๆนั้น เพื่อให้อุ่นใจไปเองว่ามีคนกทม.เหมือนกัน
 
 
2) ถ้าอยู่ในห้องพักดูทีวีแก้เหงาก็ช่วยไม่ได้ หากได้ยินเสียงห้องข้างๆเดินมาหรือเปิดประตูห้อง
เราจะรีบกระโดดลงจากเตียงแล้วส่องตาแมว เพื่อให้อุ่นใจไปเองว่ายังมีคนอยู่แถวๆนั้น ถ้ามีหางก็คงสั่นริกๆแล้ว(อาการนี้เหมือนน้องหมาจังแฮะ )


เรื่องเหงา อาจสั้นนิดหน่อย บอกแล้วมันจิ๊บๆสำหรับเรามาก
Entry หน้า ดูท่าทางจะเข้มข้นเลยล่ะ เรื่องความนอยด์เนี่ย
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet