ผิดที่ฉันเอง

posted on 03 Mar 2012 21:21 by yokuraku in Private
 
 
ฉันไม่ค่อยได้ใช้เวลาข้างหน้าต่างบานขวาสักเท่าไหร่แล้ว
มันเริ่มตั้งแต่ฉันขับรถเป็น...แน่อยู่ว่าฝั่งคนขับมีหน้าต่างบานขวา
แต่ใครจะมีเวลาทอดสายตา ละทิ้งสิ่งที่อยู่ข้างหน้าไปได้ล่ะ
 
 
เมื่อขับรถเป็นก็เหมือนว่าฉันโตขึ้นอีกก้าว มีความรับผิดชอบที่มากขึ้น
เพื่อที่จะพาตัวเองไปยังจุดหมายใดสักที่หนึ่งโดยเป็นคนบังคับทิศทางได้เอง
ไม่เหมือนกับการนั่งเกาะกระจกเป็นผู้โดยสาร ไม่ต้องมองไปข้างหน้า
ไม่ต้องสนใจทิศทาง เอาแค่ได้มองระหว่างทางและปล่อยความคิดไปอย่างเพลิดเพลิน
 
 
2ย่อหน้าแรก อาจเป็นคำเกริ่นแก้ตัวที่หายจาก "หน้าต่างบานขวา" ที่แห่งนี้ไปเสียนาน
จะว่าไปก็มีหลายสิ่งที่ผ่านเข้ามาและอยากถ่ายทอดตัวหนังสือลงที่นี้เหมือนกันนะ
แต่เราอาจจะไปสนใจอะไรบางสิ่งเยอะไป และเวลาที่เร่งรีบเกินไป
 
 
หรือเอาเข้าจริง วันนี้ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ เลยอยากจะระบายอะไรสักอย่าง
ถ้ามองว่า ฉันเข้ามาไม่บ่อยเพราะมีไม่ค่อยมีเรื่องไม่สบายใจมาปลดปล่อย มันก็น่าจะเป็นเรื่องดี
 
 
แต่สุดท้ายการเขียนอ้อมค้อมอะไรอยู่เนิ่นนาน มันก็ไม่ได้ทำให้ใครรู้สักทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวฉัน
บางทีฉันก็ไม่กล้าพอที่จะเล่าความอ่อนแอและด้านมืดของตัวเองหรอก
 
 
แค่อยากจะบอกว่าไม่สบายใจ เรื่องที่โลกไม่รู้...อืม ไม่สิ อาจจะมีแค่โลกของคน2คนที่รู้
ฉันหนึ่งคน และใครอีกหนึ่งคน แต่บางทีฉันอาจจะเป็นคนที่ไม่สบายใจฝ่ายเดียวเสียมากกว่า
นั่นแหละ ยิ่งทำให้ฉันยิ่งทุกข์มากขึ้น ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกอะไรเลย
 
 
มันอาจจะเป็นเรื่องผิด อยากจะยืดอกรับว่าความผิดมันเริ่มต้นที่ตัวฉันเอง
ตอนนี้ที่เจ็บปวดทรมานมันอาจเป็นบทลงโทษจากการที่ฉันทำผิดในเรื่องนี้
แต่ฉันก็ไม่แน่ใจว่าก่อนหน้านี้ฉันทำอะไรผิดมากมายหรือ ที่ตอนนี้มันทรมานเหลือเกิน
บทลงโทษมันโหดร้ายกว่าสิ่งที่ฉันทำผิดเสียอีก
 
 
ฉันสำนึกแล้ว ฉันไม่ไ้ด้ตั้งใจ ฉันมั่นใจว่าเกิดมาไม่เคยทำตัวเป็นที่รังเกียจของสังคม
ฉันระวังตัว ฉันละอายต่อการทำผิดมาตลอดชีวิต แต่ครั้งนี้...มันไม่ควรมาเกิดขึ้นกับตัวฉันเลย
ฉันเจ็บมากแล้ว ฉันยังร้องไห้อยู่ทุกวัน โดยที่ไม่มีใครได้ล่วงรู้เลย
 
 
เมื่อไม่มีใครรู้ก็ไม่มีใครประนามตัวฉัน แต่ตอนนี้ฉันก็ละอายตัวเอง
วันที่ฉันบอกตัวเองว่ายอมแพ้ ฉันเจ็บ เจ็บที่สุด ทรมานที่สุด
เหมือนบางวันที่จะเข้มแข็งและผ่านมันมาได้ แต่สุดท้ายในวันที่อ่อนไหว
ฉันก็ตกอยู่ในวังวนเดิม ยังปล่อยให้เรื่องราววันเวลาที่่ผ่านมากรอเทปฉายวนไปวนมา
แล้วความเจ็บปวดก็ไม่เคยจากไปไหน
 
 
มันอาจเป็นวิธีการลงโทษตัวเองให้เข็ดหลาบ จดจำไปอีกนานแสนนาน
 
 
 
ปล. ฉันขอร้องเบื้องบน...ฉันอ่อนแอเกินไปที่จะต้องเผชิญหน้ากับเรื่องเลวร้ายแบบนี้
ขอฟ้า...ขอให้ฉันหลุดจากวังวนนี้เสียที และอย่าได้เกิดเรื่องแบบนี้กับฉันอีกเลย
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

#1 By (1.10.205.90|1.10.205.90) on 2014-04-19 16:45