[ณ หน้าต่างบานขวาของรถตู้ที่มุ่งหน้าสู่หัวหิน]
ไปเที่ยว กับ ไปถ่ายรูป คือเรื่องเดียวกัน
ลองตอบตัวเองเล่นๆในใจดูว่าแก่นสำคัญของการไปเที่ยวคืออะไร
ไปพักผ่อน? ไปสัมผัสธรรมชาติ? ไปลืมเรื่องงาน? ไปทิ้งความเศร้า?
ไปชาร์ตแบต? ไปเปิดโลกทัศน์? ไปเสาะหาแรงบันดาลใจ?
แต่ใจความสำคัญแค่นั้นทำให้เราสนุกกับการท่องเที่ยวได้จริงๆหรือ?
ใครไม่เป็นฉันไม่รู้ แต่ฉันคนหนึ่งที่เป็น แค่คิดว่าจะไปถ่ายรูป เก็บความทรงจำใส่เมมโมรี่ส์การ์ดกลับมาเป็นที่ระลึก
แถมเอามาอัพโหลดขึ้นเว็บ ขึ้นHi5 เพื่อโชว์ชาวโลก (ไซเบอร์)
อวดว่าฉันก็ไปเที่ยวมาเหมือนกัน ได้คิดแค่นั้นก็มีความสุขแล้ว
ใครไม่เป็นฉันไม่รู้ แต่ที่รู้ก็คือสมาชิกของทริปหัวหินครั้งนี้คงเป็นเหมือนกันเกือบทุกคน เห็นได้จากทุกคนสวมวิญญาณนางแบบนายแบบพร้อมแอ็คท่าสู้กล้องได้ตลอดเวลา
มาเที่ยวทะเล ต้องคาดหวังว่าจะได้มาเดินย่ำผืนทราย เท้าแตะน้ำทะเล ยื่นหน้ารับลมเค็มๆ แต่พวกเรากลับยื่นหน้าส่งยิ้มหวานๆใส่กล้องทันทีตั้งแต่วางกระเป๋าในห้องพัก นี่ยังไม่ทันก้าวเดินออกไปไหนก็รัวกดชัตเตอร์อยู่ริมระเบียง ห้องรับแขก ห้องนอน บริเวณรอบที่พักกันเป็นร้อยๆรูปได้
ไม่รู้ว่ามนุษย์เมืองมีเวลาน้อยกันเกินไป น้อยจนไม่พอเหลือพื้นที่เพื่อเก็บบันทึกช่วงเวลาแห่งความสุขใส่ลิ้นชักความทรงจำของตัวเองหรือเปล่า โทรศัพท์ถ่ายรูปได้, กล้องดิจิตอล เลยกลายเป็นผู้ช่วยตัวสำคัญที่ทำให้เรามีความสุขง่ายขึ้น เร็วขึ้น และไม่ต้องเปลืองพื้นที่ในสมองมากขึ้น สำหรับมนุษย์เมืองอย่างฉันมันทดแทนกันได้นะ
และตอนนี้ก็ยังไม่รู้สึกมีความสุขอย่างเต็มอื่มจากทริปหัวหินสักเท่าไหร่ เพราะความทรงจำที่นำพาความสุขบางส่วน อยู่ในกล้องของ “อร” เพื่อนสาวแอร์โฮสเตสจากสายการบินแดนอุทิตย์อุทัยที่สลัดหน้าที่มาเป็นนักท่องเที่ยวเสียเอง และหลังจากสิ้นสุดการท่องเที่ยว เธอต้องออกบินทันที
โดยเที่ยวบินครั้งนี้เธอได้ไปอะโลฮ่าที่ฮาวายด้วย
และกว่าจะกลับเมืองไทยเอารูปมาให้ฉัน ก็อีกตั้ง 2 อาทิตย์แน่ะ
ป่านนี้ ความทรงจำจากหัวหินคงไปบินเที่ยวเล่นอยู่ที่ฮาวาย 
Click others Hua Hin in Series
Hua Hin in Series (1): หัวหินพลัดถิ่นไปฮาวาย
Hua Hin in Series (2): เราต่างไม่มีโทรศัพท์และเครื่องปรับอากาศเหมือนกัน
Hua Hin in Series (3): พระอาทิตย์แอบตก
Hua Hin in Series (4): โรตีธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
Hua Hin in Series (5): จุดหมายปลายทาง
เมื่อเร็วๆนี้ได้อ่านหนังสือ “หน่อไม้” มีบทหนึ่งที่พี่เอ๋เขียนไว้ว่า
คนที่มีอะไรเหมือนกันมักจะมีแรงดึงดูดเข้าหากัน
คนใส่แว่นเหมือนกัน คนอ้วนเหมือนกัน คนแต่งตัวสไตล์เดียวกัน คนที่สนใจอะไรคล้ายๆกันก็มักจะถูกดึงดูดเข้าหากันเป็นคู่ๆหรือเป็นกลุ่มก้อน
และสำหรับทริปที่เดินทางไปกับคนคุ้นเคยเป็นส่วนใหญ่ในครั้งนี้
เราทุกคนต่างมีอะไรบางอย่างในตัวคล้ายๆกันเราจึงเกาะกลุ่ม เฮฮาร่วมกันได้ง่าย
แต่ฉันเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่าการออกเดินทาง ไม่ว่าจะใกล้หรือไกลเราย่อมจะได้เรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ๆ
ได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆอย่างแน่นอน และครั้งนี้ก็เช่นกัน
เรามี “จืด” เพื่อนหน้าใหม่มาร่วมทริป
จืดหยิบหนังสือ “ไม่มีโทรศัพท์และเครื่องปรับอากาศ” มาเอนกายอ่านบนเตียงผ้าใบริมชายหาดเงียบๆเพียงลำพัง
ฉันเคยอ่าน “ไม่มีโทรศัพท์และเครื่องปรับอากาศ”
เขากำลังอ่าน “ไม่มีโทรศัพท์และเครื่องปรับอากาศ”
เราต่างไม่มีโทรศัพท์และเครื่องปรับอากาศเหมือนกัน
แล้วบทสนทนาก็เริ่มขึ้น…
“ชอบอ่านหนังสือของวรพจน์ พันธุ์พงศ์ เหมือนกันหรอ …”
นั่นคงเป็นแรงดึงดูดให้เราได้รู้จักกัน
Click others Hua Hin in Series
Hua Hin in Series (1): หัวหินพลัดถิ่นไปฮาวาย
Hua Hin in Series (2): เราต่างไม่มีโทรศัพท์และเครื่องปรับอากาศเหมือนกัน
Hua Hin in Series (3): พระอาทิตย์แอบตก
Hua Hin in Series (4): โรตีธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
Hua Hin in Series (5): จุดหมายปลายทาง
ฉันเดินเล่นริมชายหาดท่ามกลางฟ้าหม่นๆ มีละอองฝนพอจางๆ
ทอดสายตาออกไปที่เส้นขอบฟ้าแล้วบ่นพึมพำ “วันนี้จะเห็นพระอาทิตย์ตกมั้ยเนี่ย”
เพราะในใจลึกๆก็อยากมานั่งดูพระอาทิตย์ค่อยๆจมหายลงทะเล
ก่อนมาที่นี่เคยคุยเรื่องพระอาทิตย์ตกกับพี่คนหนึ่งเอาไว้
เขาชอบดูพระอาทิตย์ตกเพราะเขาไม่ค่อยมีโอกาสที่จะได้เห็นบ่อยๆ
แต่ฉันกลับไม่ชอบถึงแม้มันจะสวยแต่มันก็มาพร้อมกับความรู้สึกเหงาอย่างพิกล
และการนั่งเฝ้าพระอาทิตย์สุกจนแดงก่ำร่วงลงตรงเส้นขอบฟ้าในยามโพล้เพล้เวลานี้คงจะไม่เหงาเกินไป
เพราะบรรยากาศและสถานที่มันหลุดมาจากสิ่งซ้ำๆเดิมๆที่เราต้องเจอเป็นประจำ
ฉันยังคงมองไปที่ผืนฟ้าสีหม่น ลำแสงสีแดงๆซ่อนตัวอยู่ข้างหลังม่านเมฆนั้น
วันนี้พระอาทิตย์ที่หัวหินแอบตก
แต่ไม่แน่ว่าพระอาทิตย์ดวงเดียวกันคงไปอัสดงท่ามกลางตึกระฟ้าในเมืองหลวง
Click others Hua Hin in Series
Hua Hin in Series (1): หัวหินพลัดถิ่นไปฮาวาย
Hua Hin in Series (2): เราต่างไม่มีโทรศัพท์และเครื่องปรับอากาศเหมือนกัน
Hua Hin in Series (3): พระอาทิตย์แอบตก
Hua Hin in Series (4): โรตีธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
Hua Hin in Series (5): จุดหมายปลายทาง
เค้าบอกว่า (เค้าไหนก็ไม่รู้) มาเดินตลาดโต้รุ่งที่หัวหินต้องมากินโรตี เห็นร้านและเมนูแล้วมันก็คือโรตีธรรมดาแต่คนต่อคิวซื้อยาวมากแสดงว่ามันต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ อยากถอดใจไม่กินแล้ว แต่เค้าบอกว่า(เค้าไหนอีกก็ไม่รู้) ถ้าไม่ได้กินถือว่ามาไม่ถึงหัวหิน เลยตัดสินใจหยุดเดินแล้วก็ต่อแถวซื้อโรตีที่ดูยังไงก็ธรรมด๊า ธรรมดา
บางสิ่งอาจจะธรรมดาสำหรับคนคนหนึ่ง แต่อาจจะไม่ธรรมดาสำหรับอีกคน พ่อค้าโรตีแผ่แป้งบนกระทะ หั่นกล้วยหอม ตอกไข่ เทใส่แป้งโรตี ทำซ้ำไปซ้ำมาคงคืนละเป็นร้อยแผ่น สิ่งที่ทำบ่อยๆเข้าอาจกลายเป็นความเคยชิน แต่สำหรับนักเดินทางอย่างฉันกลับรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับการเข้าคิวรอโรตีแสนวิเศษนั้น
จริงๆแล้วมันก็คือโรตีธรรมดา แต่ที่ไม่ธรรมดามันอยู่ที่ความรู้สึกของเรา แล้วเจ้าโรตีก็ทำให้แอบยิ้มนิดหน่อย อรสั่งโรตีธรรมดา (คือใส่น้ำตาล+นม) แต่อรขอใส่แต่น้ำตาลอย่างเดียว ทีนี้คนขายจะทำเมนูต่อไปก็เลยต้องถามตลอดว่า แล้วโรตีกล้วยหอมโรยนมด้วยมั้ย โรตีโอวัลตินโรยนมด้วยมั้ย โรตีน้ำผึ้งล่ะต้องโรยนมด้วยรึเปล่า อรขำกลั้วแล้วพูดขึ้นมาว่า
“นี่เราก็ทำโรตีธรรมดาให้ไม่ธรรมดาได้เหมือนกันนะเนี่ย”
Click others Hua Hin in Series
Hua Hin in Series (1): หัวหินพลัดถิ่นไปฮาวาย
Hua Hin in Series (2): เราต่างไม่มีโทรศัพท์และเครื่องปรับอากาศเหมือนกัน
Hua Hin in Series (3): พระอาทิตย์แอบตก
Hua Hin in Series (4): โรตีธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
Hua Hin in Series (5): จุดหมายปลายทาง
