ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทองหล่อ เดินเข้ามานิดนึง จำชื่อร้านไม่ได้ ร้านอยู่ฝั่งซอยเลขคู่
หมูเปื่อย หมักเข้าเนื้อดี

เดือนกันยา มีโปรโมชั่น เกี๊ยวซ่า 5 ตัว 39 บาทเอง

 

 

 

 

 

 

เวลาไปยังสถานที่ใหม่ๆ บรรยากาศใหม่ๆ
ก็มักจะทำให้ลืมเรื่องราวซ้ำๆเดิมๆที่น่าเบื่อได้ชั่วขณะ

แค่ไม่คิดถึงช่วงเวลาทุกข์ทรมาน มันก็เป็นสุขแล้ว

 

ช่วงเวลานั้นก็ทำให้ฉันเลิกคิดถึงเรื่องบางอย่างที่น่ารำคาญสมองได้
แต่เมื่อนับเวลาถอยหลังเพื่อเดินทางสู่สถานที่เดิมๆ บรรยากาศเดิมๆรู้สึกหดหู่ขึ้นมาทันใด 

ทำไมเราถึงโยนความคิดเหล่านั้นลงทิ้งทะเลไม่ได้นะ

 

  

 

ในสถานะคนว่างงาน
ไม่ต้องรีบตื่นแต่เช้าในวันจันทร์ ไม่ต้องตอกบัตร
ดูเหมือนว่าสิ่งที่คนเราโอดครวญกับการทำสิ่งซ้ำๆเดิมๆ
แต่เมื่อหลุดพ้นจากสภาวะเหล่านั้น ทุกสิ่งทุกอย่างกลับว่างเปล่า เคว้งคว้าง


ความธรรมดาในชีวิตประจำวันอาจไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อ
แต่ฉันกลับคิดถึงมันก็ในตอนสิ่งซ้ำๆเดิมๆเหล่านั้นขาดหายไป


"คิดถึง" มันคงเป็นอาการที่เกิดขึ้นเมื่อคนบางคนหรือสิ่งบางสิ่งไม่ได้อยู่กับเราในตอนนี้


"ปาย" เมืองไกลบ้าน ทำให้ฉันห่างไกลใครหลายคนและบางสิ่งบางอย่าง
แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่ กลับไม่ได้ทำให้ฉันเกิดอาการคิดถึงใครหรือสิ่งใดอย่างฟูมฟายนัก
คงเป็นเพราะฉันกำลังสนใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่พบจากที่นี่

 

จนมีบางช่วงเวลาที่นึกขึ้นมาได้ว่า
แม้กระทั่งการพูดคุยกับตัวเองอันเป็นความเคยชินก็กลับหายไป
ฉันแทบไม่ได้ใช้เวลาสื่อสารกับความคิดของตัวเองเลย

ฉันสื่อสารกับคนรอบข้างมากกว่าเคย
ฉันสื่อสารกับเพื่อนที่แบกกระเป๋าเดินทางมาด้วยกัน
ฉันสื่อสารกับป้าคนพื้นเมืองที่นั่งข้างๆบนรถ
ฉันสื่อสารกับพี่เจ้าของบ้านพัก
ฉันสื่อสารกับพี่ที่ร้านกาแฟ
ฉันสื่อสารกับใครหลายๆคนผ่านการเขียนโปสการ์ด

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร หากจะพูดคุยกับใครถ้ามีความสุขก็ทำไปสิ

 

...

 

นอกจากที่นี่จะถูกโอบล้อมไปด้วยสายหมอก แต่ถ้ามองดีๆจะเห็นว่า
มี"ความคิดถึง"ลอยตลบอบอวลทั่วเมืองไม่แพ้กัน
ไม่งั้นจะมีร้านโปสการ์ดมารองรับนักเดินทางไกลบ้านทำไม

เรามักจะคิดถึงใครหรือสิ่งใดที่ไม่ได้อยู่กับเราในตอนนี้เสมอ

 

ตอนนี้กลับมาแล้ว และฉันก็ห่างไกลปายถึง 824 กิโลเมตร

ฉันคิดถึงBinoffi+Peach Tea

คิดถึงทุ่งข้าวที่ลงไปวิ่งเล่น

คิดถึงก้อนหินเย็นๆริมน้ำตกที่เอนตัวนอนมองsilhouetteของกิ่งก้านใบไม้บนเพดานฟ้า

คิดถึงภาพทุกภาพบนถนนที่ขี่มอไซค์กินลมชมวิว

ฉันคิดถึงปาย.

 

บทสรุป

ฉันพยายามเขียนทบทวนทริปลาวเหนือด้วยความประทับใจ
แต่เมื่อกลับมาไตร่ตรองดูแล้วความสุขความทรงจำในลาวเหนือ
ไม่สามารถเผื่อแผ่มาถึงชีวิตมนุษย์เงินเดือนท่ามกลางเมืองศิวิไลซ์ได้ อาจจะเป็นเพราะที่นั่นเป็นความสุขที่มีค่าและบริสุทธิ์มากๆ
จนไม่สามารถเอามาปะปนให้แปดเปื้อนกับดินแดนที่วุ่นวายแห่งนี้ได้

การเดินทางสิ้นสุดลง ยังคงไม่ค้นพบคำตอบอะไรให้ชีวิต แต่คิดไปคิดมาสิ่งนั้นอาจไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่พบระหว่างทาง


“ดอกไม้ ต้นไม้ที่เบ่งบานตลอด2ข้างทางที่ลาวเหนือ...ฉันจะพยายามปลูกดอกไม้ที่ข้างหน้าต่างบานขวาของฉัน และรอวันเติบโตอย่างสวยงามเหมือนพวกเธอ”