ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

 

ในสถานะคนว่างงาน
ไม่ต้องรีบตื่นแต่เช้าในวันจันทร์ ไม่ต้องตอกบัตร
ดูเหมือนว่าสิ่งที่คนเราโอดครวญกับการทำสิ่งซ้ำๆเดิมๆ
แต่เมื่อหลุดพ้นจากสภาวะเหล่านั้น ทุกสิ่งทุกอย่างกลับว่างเปล่า เคว้งคว้าง


ความธรรมดาในชีวิตประจำวันอาจไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อ
แต่ฉันกลับคิดถึงมันก็ในตอนสิ่งซ้ำๆเดิมๆเหล่านั้นขาดหายไป


"คิดถึง" มันคงเป็นอาการที่เกิดขึ้นเมื่อคนบางคนหรือสิ่งบางสิ่งไม่ได้อยู่กับเราในตอนนี้


"ปาย" เมืองไกลบ้าน ทำให้ฉันห่างไกลใครหลายคนและบางสิ่งบางอย่าง
แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่ กลับไม่ได้ทำให้ฉันเกิดอาการคิดถึงใครหรือสิ่งใดอย่างฟูมฟายนัก
คงเป็นเพราะฉันกำลังสนใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่พบจากที่นี่

 

จนมีบางช่วงเวลาที่นึกขึ้นมาได้ว่า
แม้กระทั่งการพูดคุยกับตัวเองอันเป็นความเคยชินก็กลับหายไป
ฉันแทบไม่ได้ใช้เวลาสื่อสารกับความคิดของตัวเองเลย

ฉันสื่อสารกับคนรอบข้างมากกว่าเคย
ฉันสื่อสารกับเพื่อนที่แบกกระเป๋าเดินทางมาด้วยกัน
ฉันสื่อสารกับป้าคนพื้นเมืองที่นั่งข้างๆบนรถ
ฉันสื่อสารกับพี่เจ้าของบ้านพัก
ฉันสื่อสารกับพี่ที่ร้านกาแฟ
ฉันสื่อสารกับใครหลายๆคนผ่านการเขียนโปสการ์ด

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร หากจะพูดคุยกับใครถ้ามีความสุขก็ทำไปสิ

 

...

 

นอกจากที่นี่จะถูกโอบล้อมไปด้วยสายหมอก แต่ถ้ามองดีๆจะเห็นว่า
มี"ความคิดถึง"ลอยตลบอบอวลทั่วเมืองไม่แพ้กัน
ไม่งั้นจะมีร้านโปสการ์ดมารองรับนักเดินทางไกลบ้านทำไม

เรามักจะคิดถึงใครหรือสิ่งใดที่ไม่ได้อยู่กับเราในตอนนี้เสมอ

 

ตอนนี้กลับมาแล้ว และฉันก็ห่างไกลปายถึง 824 กิโลเมตร

ฉันคิดถึงBinoffi+Peach Tea

คิดถึงทุ่งข้าวที่ลงไปวิ่งเล่น

คิดถึงก้อนหินเย็นๆริมน้ำตกที่เอนตัวนอนมองsilhouetteของกิ่งก้านใบไม้บนเพดานฟ้า

คิดถึงภาพทุกภาพบนถนนที่ขี่มอไซค์กินลมชมวิว

ฉันคิดถึงปาย.