ห น้ า ต่ า ง บ า น ข ว า *

ชั้นรู้ว่าการที่ใครยืนอยู่บนโลกใบนี้ด้วยกันมันทำให้ความเหงาหายไป
ทำให้รู้ว่าโลกนี้ช่างสดใสเมื่อมีคนที่เข้าใจและรู้ใจกันอยู่ข้างๆ
และรู้ว่าโลกที่มีใครมาใช้เวลาด้วยกันเกือบตลอดเวลามันทำให้รู้สึกดีจริงๆ

ถึงชั้นรู้ว่ามันดียังไง แต่ชั้นก็มักจะเลือกการอยู่ตัวคนเดียวมากกว่า
เพราะชั้นเห็นข้อดีของความโดดเดี่ยว ฟังดูเหมือนเหงาๆ
แต่ชั้นแคร์ "ความอิสระ" มากกว่า เหงาบ้างก็ไม่เป็นไรแต่ขอตามใจตัวเองดีที่สุด
เพราะชั้นไม่จำเป็นต้องนึกห่วงใคร หรือตัวติดกับใครจนไม่ได้ทำอะไรเลย

ชั้นอยากกินอาหารญี่ปุ่นร้านเนี้ย ชั้นก็ไป
ชั้นอยากมาสซาจ ก็ไม่เห็นต้องชวนใคร
วันนี้ชั้นอยากดูหนัง ชั้นก็ไปดูมันเลย
และอะไรอีกหลายๆอย่างที่ไม่ต้องรอใคร หรือคอยไปขัดใจใคร

รู้สึกดีแหละที่มีใครที่ทำให้รู้ว่าโลกนี้ไม่เงียบเหงาจนเกินไป
แต่ "โลกที่มีชั้นเพียงคนเดียว" ก็มีความสุขเหมือนกัน

ปล.และวันนี้ก็เผลอบอกคนคนนึงไปด้วยว่า "อย่ามายุ่งกับชั้น"
นิสัยไม่ดีเลยเนอะ

อายุ 25ปี ตัวเลขนี้มีหลายคนคิดว่าเริ่มแก่แล้ว
ใช่, ฉันเองก็แอบคิดเหมือนกันว่าตัวเองเริ่มแก่แล้ว
แต่คิดไปคิดมา ที่ว่าแก่นั้น เราเอาไปเทียบกับใครล่ะ?
ถ้าไปเทียบกับเด็กม.ต้น ม.ปลาย เราย่อมแก่แน่นอน
แต่ก็มีคนอีกกลุ่มนึงที่เค้าว่ากันว่าเป็นวัยที่มีพลังในการขับเคลื่อน

อายุ 25 ปีสำหรับฉัน ยังเป็นช่วงเวลาก้ำกึ่งระหว่างวัยเด็กและผู้ใหญ่
(อันนี้เป็นของฉันคนเดียวนะ คนอื่นอาจเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วก็ได้)
ฉันยังฟังเพลงป๊อบวัยรุ่น ค่ายอาร์เอส และก็บอกกับคนอื่นได้อย่างไม่อาย
แล้วฉันก็คอยบอกเพื่อนรุ่นเดียวกันที่ทำท่าต่อต้านกับเพลงแบบนี้ว่า
อย่าลืมสิ เราต่างก็โตมากับเพลงอาร์เอสเหมือนกันนะ 555+

และอะไรที่เป็นความคิดของผู้ใหญ่ ฉันว่าก็น่าสนใจดีนะ
ยิ่งวิธีคิดหรือความคิดเห็นอะไรของรุ่นพี่ทั้งหลายยิ่งเป็นสิ่งที่น่าสนใจเป็นพิเศษ
การได้รู้จักและแลกเปลี่ยนทัศนคติกับผู้ใหญ่ ก็ทำให้เราได้ฝึกสมองและเริ่มโตขึ้น
เพราะทุกสิ่งที่ฉันได้รับรู้ นั่นคือประสบการณ์ที่เค้าค่อยๆสอนให้เราได้เรียนรู้

การเรียนรู้ทางความคิดแบบนี้ เป็นสิ่งที่ฉันชอบ
คนเราจะโตเป็นผู้ใหญ่ที่แท้จริงไม่ได้วัดกันที่สมุดพก หรือใบปริญญา
I.Q.เพียงอย่างเดียวอาจไม่พอแต่ต้องอยู่ที่ E.Q.ด้วย

ฉันว่า อายุ 25ปี ของฉัน กำลังพอดีเลยล่ะ
เรื่องของวัยรุ่นก็ยังสนใจ เรื่องของผู้ใหญ่ก็มีอะไรให้เรียนรู้
ไม่ว่าปีต่อไป ปีไหนๆ ฉันจะอายุเท่าไหร่ 26 27 หรือ 30
ฉันจะเก็บความเป็น 25ของฉันเอาไว้ตลอดไป :)

สถานที่ทำงานตั้งอยู่ย่าน 5แยกที่ได้ชื่อว่ารถติดมาก
ทุกๆวันจะได้ยินเสียงคนรอบข้างเป็นอย่างน้อย 1คนบ่นออกมาว่า

"เช้านี้รถติดอย่างรุนแรง"

"วันนี้รถโคตรติดเลย"

"ทำไมวันนี้รถติดนักวะ"

จะบ่นอะไรก็ว่ากันไป
แต่ที่สังเกตก็คือ รถติดดูเป็นเรื่องปกติมากกว่าวันที่ถนนโล่ง

วันเปิดทำงาน...รถติด

เปิดเทอม...รถก็ติด

ครึ้มฟ้าครึ้มฝน...รถเลยติด

ฝนตก...รถติด

ตอนเที่ยงถึงบ่าย...รถติด

วันศุกร์สิ้นเดือน...รถติด

ขบวนเสด็จ...รถติด

เจาะถนน...รถติด

อุบัติเหตุ...รถก็ติด

วันพฤหัส...รถติด (กระเป๋ารถเมล์บอก)

รถติดทุกวันแหละ ไม่มีวันไหนรถไม่ติดเลย(ยกเว้นวันหยุด)
แต่เรื่องดีของมนุษย์นั่นก็คือ การพยายามหาเหตุผลให้เรื่องที่เราควบคุมไม่ได้

รถติด เพราะสารพัดสาเหตุ
อย่างน้อยการมีคำตอบ(แม้จะข้างๆคูๆ)มารองรับก็พอทำให้เราเบาใจขึ้นมาบ้าง
พอเรารู้แล้วว่า ฝนจะตกนะ หรือวันนี้วันศุกร์สิ้นเดือนนะ รถต้องติดแน่ๆ
เราก็จะได้เตรียมการล่วงหน้า หรือเผื่อใจเอาไว้บ้าง

ให้ทำอย่างไรล่ะ หงุดหงิดไปรถจะหายติดมั้ย?

Intellectual artists can make only quality artistic work.
Stupid artists can make anything.

เจอประโยคนี้จากโปสการ์ดใบหนึ่ง
ลองถามตัวเองว่าเราเป็น artistแบบไหน
ถ้าจะให้ตอบก็คงตอบอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวว่า

"ชั้นก็เป็นStupid artistน่ะสิ"

แต่จริงๆแล้วดูเหมือนว่าเราจะ "actเป็น artist" โง่ๆที่อวดฉลาดเสียมากกว่า
โง่้มากที่คิดว่าตัวเองรู้อะไรเยอแยะ เยอะเกินจนสร้างกรอบและข้อจำกัดให้ตัวเอง

"อืมมม งานนี้คิดมาแล้วไม่ค่อยดี ห่วยแบบนี้ทำออกมาใครเห็นก็อายเค้า"

"งานนี้ก็ยังไม่ใช่ ไม่ต้องทำให้เสียเวลาหรอก"

มัวแต่คิดแบบนี้ สรุปก็คือว่า ยังไม่มีอะไรออกมาเป็นชิ้นเป็นอันกับเขาเสียที

ตรงกันข้าม มีเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งได้สอนให้ Really stupid artist อย่างเราให้ตาสว่างขึ้นมาบ้าง
เขาทำงาน จะผิดจะถูก จะใช่-ไม่ใช่ จะดีหรือไม่ดี เขาก็กล้าที่จะทำมันขึ้นมา
ไอ้การไม่แคร์ความไม่รู้ของเขานั่นแหละที่จะทำให้เขาค่อยๆสั่งสมประสบการณ์

ตัวเราก็เหลิงคิดว่าตัวเองฉลาดซะเหลือเกิน
โปรดจงคิดเสียใหม่...จะผิดจะถูก จะใช่-ไม่ใช่ จะดีหรือไม่ดี จงกล้าลงมือทำซะ
ไม่มีใครเริ่มเรียนรู้แล้วทำข้อสอบถูกหมดทุกข้อได้ในครั้งเดียวหรอกนะ!